Βία στα γήπεδα και πεθαμένες ψυχές

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

βία στα γήπεδα

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί ποδόσφαιρο, εκτός της  έννοιας του θεάματος, της παρέας, του αθλητισμού, των συναισθημάτων και των συγκινήσεων που μου χαρίζει, η βία είναι συνοδοιπόρος και συνταξιδιώτης μου, κάθε φορά που κάθομαι στην κερκίδα, στο καφενείο, στο καφέ ή στο σπίτι μου και συνεχώς γιγαντώνεται. Η απειλή, το μίσος, η χυδαιολογία, το ξεγύμνωμα του μανδύα της ανθρωπιάς, ο ίδιος ο πολιτισμός πεθαίνει μέρα με τη μέρα.

Αναλυτές, ειδικοί, βουλευτές, υπουργοί, πρόεδροι ομάδων και οργανισμών, άνθρωποι που κρατούν τις τύχες του αθλητισμού στα χέρια τους, μιλάνε καθημερινά σαν παπαγάλοι και διαπιστώνουν πως πρέπει να σταματήσει η βία. Και κάθε φορά ότι θα πάρουν μέτρα, σκληρά μέτρα και πως το φαινόμενο θα σταματήσει. Και «ευτυχώς που από τύχη δεν έχουμε νεκρούς» λένε κάθε φορά αναμεταξύ τους, και οι δημοσιογράφοι-ίσκοι ανασκαλεύουν τη φράση κλισέ «καλά τι περιμένετε για να δράσετε; να θρηνήσουμε θύματα;» (λες και αν έχουμε θύματα θα αλλάξει κάτι) και περήφανοι φουσκώνουν σαν τα παγώνια, θεωρώντας πως έκαναν και αυτοί καλά τη δουλειά τους, πιστεύοντας πως μας έριξαν στάχτη στα μάτια μας όλοι τους, και συνεχίζουν να προωθούν το μίσος και το φανατισμό, επαναλαμβάνοντας πως στην Ευρώπη δεν υπάρχει βία.

ΕΠΟ

Κύριοι όλοι εσείς είστε υποκριτές.

Κύριοι σχετικοί-άσχετοι να σας πληροφορήσω πως νεκρούς έχουμε από οπαδική βία στα γήπεδα, στη Λάρισα παλιότερα από ρίψη φωτοβολίδας, στην Κρήτη πρόσφατα, γιατί τους αγνοείτε; και φυσικά αρκετούς σωματικούς τραυματισμούς, για να συμβαίνουν όμως αυτά τα τραγικά γεγονότα προηγείται κάτι που το αγνοείτε, ο θάνατος της ψυχής, όλοι οι νεκροί ανασταίνονται και όλοι οι τραυματίες θεραπεύονται εκτός από τους πεθαμένους στην ψυχή.

 

Για να γλιτώσουμε από θανάτους της ψυχής οφείλετε να δείτε τις ρίζες του προβλήματος, γιατί δεν τις βλέπετε; Γιατί;

Πρώτον, το πρόβλημα γεννιέται στη δομή της κοινωνίας μας, που είναι χτισμένη με τη βία και πάνω στη βία. Η βία φέρνει αδικία, η αδικία μίσος και επιστρέφει ως βία.

Δεύτερον, η παιδεία και η αγωγή μιας ολόκληρης γενιάς ανθρώπων είναι χτισμένη πως ό,τι αρπάξω, ό,τι φάω και ό,τι πιω, δεν μας ενδιαφέρει το πώς θα κατακτηθεί η νίκη -ο τρόπος δηλαδή- αλλά η κατάκτηση με όποιο μέσο και μόνο.

Τρίτον η έλλειψη ισότητας, ισονομίας και αξιοκρατίας σε όλα τα επίπεδα. Οι κανόνες ισχύουν για τον έναν σύλλογο αλλά όχι για τον άλλο, για τον ένα παράγοντα και για τον έναν ποδοσφαιριστή, όχι για τον άλλο. Κανόνες δηλαδή κατά το δοκούν. Τιμωρίες εξοντωτικές για ένα φτύσιμο, στα μαλακά κάψιμο γηπέδου… Διαιτητές υποχείρια παραγόντων και παραγκών να εξαντλούν και την τελευταία ικμάδα νοημοσύνης που έχει απομείνει… Και μετά το τέλος του αγώνα να βαθμολογούνται με άριστα.

Τέταρτον, καθημερινές αθλητικές φυλλάδες με ανούσιους τίτλους, προτρέπουν τα οπαδικά πρόβατα να ξεσηκωθούν, διότι δήθεν θίγονται τα ατομικά τους συμφέροντα, όχι εφοπλιστών και πλούσιων καλομαθημένων παιδιών-ποδοσφαιριστών…

Πέμπτον, για να βρεις το πρόβλημα ακολούθησε το δρόμο του χρήματος, πρέπει να πω κι άλλα πάνω σε αυτό;

Δημοφιλία, κάλυψη άλλων αναγκών-πλην του αθλητισμού, ανάγκη για εξουσία, επιπλέον ρίζες του προβλήματος.

Λύσεις απλές και εύκολες.

Ανάληψη ευθύνης επόπτευσης οπαδών και φιλάθλων στις ομάδες, όχι στην αστυνομία. Η ευθύνη αποκλειστικά στην ομάδα. Η αστυνομία μπορεί να έχει ένα διακριτικό ρόλο, όπως η πυροσβεστική και ο γιατρός του αγώνα, αν συμβεί κάτι έκτακτο επεμβαίνει επικουρικά.

Αξιολόγηση διαιτητών από ανεξάρτητη αρχή, στο πρώτο λάθος συγχωρείσαι, στο δεύτερο τιμωρείσαι με 2 μήνες εκτός πίνακα, στο τρίτο φεύγεις για πάντα. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν θα υπήρχαν διαιτητές από την τρίτη αγωνιστική για να σφυρίξουν την επόμενη… θα είχαμε ξεμείνει. Άρα δεν «στήνονται».

Κανόνες σταθεροί για όλους. Έριξες φωτοβολίδα; πέταξες πέτρα ή κέρμα; -3 βαθμούς η ομάδα σου, έξω εσύ για πάντα από τα γήπεδα. Εκτεταμένα επεισόδια; αποβολή της ομάδας σου από το πρωτάθλημα. Της ομάδας σου όχι των άλλων που δεν έκαναν κάτι…

Φτάνει το χάιδεμα της βίας και των τρομερών μας οπαδών, φτάνει η συντήρηση του κλίματος από όλους τους παραπάνω κυρίους που ανέφερα, που κονομάνε στη πλάτη όλων μας, φτάνουν οι δικαιολογίες, αλλά όλα αυτά που συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας μας για αυτό και δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι ουσιαστικά, διότι αυτοί οι λίγοι κερδίζουν και δεν τους ενδιαφέρει το θέαμα και η ανάπτυξη του αθλήματος αλλά η προσωπική τους προβολή και όσο θα υπάρχουν άνθρωποι -πεθαμένοι στην ψυχή- που θα τους ακολουθούν και θα τους πιστεύουν, η κατάσταση αυτή θα συνεχίζεται…

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…


facebook

 

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Βία στα γήπεδα και πεθαμένες ψυχές”

  1. Η βία στα γήπεδα υπάρχει και θα υπάρχει όσο την «ταΐζουν» τα μεγάλα κεφάλια, όπως λέει και ο σοφό λαός το ψάρι απο το κεφάλι βρωμάει, όταν θέλεις να σταματήσεις τη βία τότε πάρε σοβαρά και σκληρά μέτρα, στο ελλαδιστάν όμως η τιμώρία υπάρχει αλλά επιλεκτικά , δεν είναι σωστο σου λεει να βάλω τιμωρια στην ομάδα που εδω και πάνω απο δέκα χρόνια κλέβει τα πρωτάθληματα για να αρπάξει το χρήμα απο την ευρώπη, και δεν είναι σωστό γιατι απλά κάποιοι τσεπώνουν χρήμα… Ολα τα κάνουν για μια διεφθαρμένη ομάδα που την αποκαλούν «θρύλο» η σαπίλα σε αυτη την ομάδα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, το μόνο που έχουν στο μυαλό τους ειναι πως θα κλέψουν το πρωτάθλημα για να τσεπώσουν το χρήμα….Και αν ήθελα να βάλω τίτλο στο παραπάνω κείμενο θα ήταν: Δυστυχώς για εσάς «κύριοι» δεν τρώμε κουτοχορτο…

    Μου αρέσει!

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s