Ταξίδι στη χώρα του Στρατού χωρίς διαβατήριο.

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

Στρατός

Όλοι οι άντρες πάνε στο στρατό. Στρατός… χμμμ… Το 3μηνο και το 9μηνο που υπηρετούν τώρα οι νέοι μας δεν ξέρω αν θεωρείται στρατός ή άδεια από τη δουλειά. Όπως δεν γνωρίζω και αν αυτά που θα περιγράψω παρακάτω, οι σύγχρονοι φαντάροι τα βιώνουν ή τους φαίνονται αστεία…

Γνώρισα έναν κύριο γεννημένο αρχές του 1970, είχαμε λίγο ελεύθερο χρόνο και πιάσαμε κουβέντα για το στρατό. Παραθέτω την εμπειρία του.

«Θα μπεις στο στρατό και θα γίνεις άντρας», μου είπαν οι δικοί μου, δηλαδή ως τι μπαίνω; ως μπαμπουίνος;

Ήμουν 18 ετών, ένας νεαρός που δεν θα με έλεγες και άψητο στη ζωή, μεγαλωμένος στην επαρχία, σε παραδοσιακή οικογένεια αλλά και με γνώση τι εστί πρωτεύουσα.

Μπήκα κάποια στιγμή στο πεζικό, «παρουσιάστηκα» όπως το λέμε, σαν να ήμουν κάπου κρυμμένος τόσο καιρό. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες τι έκανα, που πήγα, θα μεταφέρω όμως εμπειρίες που μόνο ο στρατός σου δίνει. Τα κλασικά πάθη, σκοπιά, αγγαρεία, πατάτες, κρεμμύδια, καλλιόπη, θαλαμοφύλακας, πατριωτισμός, ηθικό κλπ. δεν θα τα αναφέρω εκτενώς, είναι για αυτούς που έχουν εμμονή με το στρατό και δεν είδαν κάτι άλλο.

Γνώρισα κόσμο, πολύ κόσμο, μαζεμένο, ήθελα δεν ήθελα τον γνώρισα.

Ταξίδεψα με τρένο πολλές ώρες και δεν μιλάω για ιντερσίτι.

Έπιασα όπλο, κανονικό, ναι αυτό που σκοτώνει και όχι μόνο το έπιασα αλλά έριξα κιόλας μερικές βολές κάπου απέναντι, εκεί μου είπαν και μου έδειξαν. Το στόχο δεν έμαθα ποτέ αν τον πέτυχα.

Έκανα έρπινγκ [λεξιπλασία που προκύπτει από το ελληνικό ρήμα «έρπω» και την απαρεμφατική κατάληξη («γερούνδιο») της αγγλικής «-ing»], είναι πιο δύσκολο από την επεξήγηση, πιστέψτε με.

Κοιμήθηκα σε σκηνή, «σκηνάκι», όχι αυτή των 150 ευρώ που κλείνει παντού με φερμουάρ, με παράθυρο και αντικουνουπικό, την άλλη, που είναι ένα πανί λινάτσας, που η πραγματική της αξία είναι να απλώνεις τραχανά πάνω στο ύφασμα και στοιχίζει μάξιμουμ 10 ευρώ. Το κράτος είχε τη λογική τότε να μη ξοδευόμαστε και μπούμε σε κανά μνημόνιο μετά από καμιά 20αριά χρονάκια… Πήρα βέβαια και σλίπινγκ μπαγκ, θετικό αυτό, και μου έμεινε μετέπειτα.

Μπήκα σε άρμα, το πως βγήκα είναι άλλο θέμα, ξαφνικά ενώ ήταν εν κινήσει άνοιξαν οι πόρτες και μας είπαν πηδήξτε!

Άρμα μάχης

Έκανα πορεία χιλιομέτρων μέσα σε χιόνια που μόνο αν ήμουν φαντάρος το 1940 θα την είχα ξανακάνει…

Έμεινα άφραγκος, χωρίς ένα ευρώ (αν και είχαμε δραχμή τότε) στη τσέπη μου. Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία!

Έμαθα να περνάω καλώδια κάτω από το έδαφος για επικοινωνίες έκτακτης ανάγκης, πχ. αν σε ψάχνει ο διοικητής στον ασύρματο για να του πάρεις τσιγάρα, μπορείς να πεις 5 παραμύθια γιατί δεν απάντησες, στο καλωδιωμένο τηλέφωνο ποτέ! Ζήτω τα κινητά!

Πήγα σε εκλογικό κέντρο, όχι για να ψηφίσω ή σαν εκλογικός ή κομματικός αντιπρόσωπος, αλλά για να φυλάξω την κάλπη. Εκεί παραλίγο να τρυπηθεί μια γιαγιά στην ξιφολόγχη του όπλου μου διότι την πέρασε για μαγκούρα… Μετά ψήφισα κιόλας!

Έκανα «φίλους-κολλητούς», στα καλά μαγαζιά άλλωστε δεν πας ποτέ μόνος. Μετά την έξοδο βέβαια όλοι σε ξεχνάγανε και γίνονταν εχθροί σου, από εκείνους τους άλλους, τους κανονικούς!

Διέταξα και διατάχθηκα, χωρίς αντιρρήσεις για το ίδιο πράγμα, είναι αυτό που λέμε θα γυρίσει ο τροχός, θα διατάξει και ο φτωχός.

Μπήκα στο νόημα της ρουφιανιάς και του βύσματος (προετοιμασία για το μέλλον μου ως έντιμος πολίτης για την ένταξη στο αξιοκρατικό κοινωνικό σύστημα της χώρας).

Αγάπησα τα σκυλιά, ήταν από τότε η καλύτερη παρέα, εκτίμησα τα φαγητά και τη στοργή της μάνας μου. Συμπέρασμα: το σκυλί έμεινε με τη μάνα μου σπίτι της, κράτησα την αγάπη και το φαΐ και ξεκίνησα να ψάχνω για δουλειά και γκόμενες! Το ταξίδι με το χακί είχε τελειώσει.

στρατός1

Χαμογελώντας έφυγε για να συνεχίσει την καθημερινότητά του!

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…

Lifonomy Logo (website)facebook

Advertisements

One thought on “Ταξίδι στη χώρα του Στρατού χωρίς διαβατήριο.”

  1. Διαβάζοντας το άρθρο στάθηκα στο σημείο που λες για τα χιόνια και το 1940, μου ήρθαν αμέσως στο μυαλό οι ιστορίες του παππού μου ο οποίος αυτή τη στιγμή ειναι 99 ετών και ακόμα μου λέει ιστορίες απο τον πόλεμο…

    Αρέσει σε 1 άτομο

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s