Γελώντας με την έμπνευση ή με κοροϊδεύει το μυαλό μου;

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

έμπνευση

Ο φίλος μου ο Θανάσης είναι ένας άνθρωπος σοβαρός, μορφωμένος και του αρέσει να γράφει, για πάρτη του. Σπίτι του και πίνοντας τον ωραίο μας ελληνικό καφέ φτάσαμε να συζητάμε για γραπτά κείμενα και ιδέες και βρήκαμε κάποια μεταξύ μας κοινά σημεία.

Τον ρώτησα για την έμπνευση της στιγμής και πώς ξεκινάει να γράφει κάτι αόριστο, κάτι από μέσα του, όχι θέμα επικαιρότητας που όσο να ‘ναι σου χαρίζει εύκολες ιδέες. Καταλήξαμε στα εξής συμπεράσματα. Ότι πολλές φορές θέλουμε να γράψουμε κάτι, το έχουμε, το νιώθουμε, το πιάνουμε και πάμε να το εκφράσουμε, σε ένα χαρτί, σε έναν υπολογιστή, βρίσκουμε ωραίες λέξεις, όμορφα νοήματα, ρητά, εκφράσεις μεγαλοπρεπείς, όλα ρολάρουν, γράφουμε, «ζωγραφίζουμε».

Περήφανος για τη γραφή μου -μου λέει- γράφω και καμαρώνω, αστείρευτη η διάθεση, τα γράμματα ενώνονται μαγικά μεταξύ τους. Πολλές φορές εκφράζομαι καλύτερα στον γραπτό παρά στον προφορικό λόγο. Δεν ξέρω αν σου έχει συμβεί όμως. Γράφω το καλύτερό μου (πάντα έτσι νομίζω για κάθε μου κείμενο, μέχρι το επόμενο) και ξαφνικά… ξαφνικά… κάτι θέλω να γράψω, να συνεχίσω, εδώ το ‘χω αλλά… δεν μου βγαίνει… ναι… αυτό είναι, πάει έφυγε… Έμπνευση; Πού είσαι έμπνευση; Και ψάχνω, ψάχνω και δεν βρίσκω λόγια, ρε δεν πάει στο διάολο λέω, παράτα το, τι βλακείες γράφω και δεν ξέρω τι θέλω, τσαντίζομαι, νευριάζω, αηδίες, η έμπνευση έγινε κατάρα, η χαρά εκνευρισμός, η γεμάτη καρδιά άδειασε, είναι κενή, δεν έχει τίποτα να πει, τα υπέροχα παραπάνω λόγια γίνονται τέρατα που έρχονται να με κατασπαράξουν, το παίρνω το κείμενο απ’ την αρχή μπας και το σώσω αλλά τίποτα, η μπουλντόζα έρχεται να μου «κατεδαφίσει» το μυαλό μου, δεν πάει άλλο, με θέλω, σταματάω και πετάω το χαρτί στην άκρη ή κλείνω τον υπολογιστή χωρίς να κάνω save, το ξεχνάω!

ήρεμα

Τον άκουγα προσεκτικά, πόσες φορές έχω μπει στη θέση του, πόσοι από εμάς έχουμε σκεφτεί πως δεν γίνεται τίποτα και τα παρατάμε ημιτελή κάποια πράγματα. Η ηρεμία όμως και η επιμονή στο τέλος κερδίζει, γιατί η καρδιά μου είναι γεμάτη συναισθήματα, το μυαλό μου εικόνες, το κορμί μου εμπειρίες, νά, άνοιξε εκείνο το κουτί, το κόκκινο, και διάβασε τα κείμενά μου, με προέτρεψε. Το ανοίγω και μέσα είχε δύο σημειώματα. Το ένα έλεγε μην ξαναγράψεις ποτέ αν δεν είσαι σίγουρος για αυτό που θες να γράψεις και μένω κάγκελο, καλά -του λέω- δεν γράφεις δηλαδή, και μου απαντάει να δω και το άλλο σημείωμα, βάλε τα ολοκληρωμένα σου κείμενα στο κίτρινο κουτί (το οποίο ήταν γεμάτο με αριστουργήματα που δυστυχώς δεν θέλει να τα δημοσιεύσω). Α ρε μπαγάσα, μου την έφερες, του είπα και συνεχίσαμε την κουβέντα μας γελώντας με την έμπνευση…

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…


facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s