Νοσταλγώντας όσα δεν έζησα

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

how-travelling-can-be-good-on-your-cvΤα ταξίδια με λεωφορείο ή τρένο είναι η αγαπημένη μου ευκαιρία να μείνω μόνη με τις σκέψεις μου. Από τις λίγες πλέον φορές που δεν έχω εγώ την ευθύνη της οδήγησης και της προσοχής στο τιμόνι, αφήνομαι χαλαρή να φύγω από την πραγματικότητα της καθημερινότητας, να ονειρευτώ και να ανασυνταχθώ. Και όπως ξεμακραίνει το όχημα, ταξιδεύει και η σκέψη μου. Νομίζω είναι από τις στιγμές που νιώθω ευτυχισμένη χωρίς προφανή λόγο.

Αυτή η αυτιστικά ηδονική κατάσταση που βιώνω έχει τις ρίζες της στην περίοδο των φοιτητικών μου χρόνων. Ούσα φοιτήτρια σε μια πόλη διαφορετική από την πόλη καταγωγής μου, το υπεραστικό λεωφορείο σηματοδοτούσε τον ενδιάμεσο χώρο, που με βοηθούσε να ανασυγκροτηθώ, καθώς ήμουν διχασμένη ανάμεσα στην αγάπη μου για την οικειότητα της ιδιαίτερης πατρίδας μου και στον έρωτά μου για τις δυνατότητες που μου πρόσφερε η πόλη που με φιλοξενούσε. Τι κι αν ταξίδευα με αυτό το ταπεινό μέσο στριμωγμένη- και όχι πρώτη θέση με σαμπάνιες σε αεροπλάνο –  με συνεπιβάτες που βήχουν, που μασουλάνε, που έχουν διάθεση για κουβέντα ή για γκρίνια, εγώ απτόητη φορούσα τα ακουστικά μου με την αγαπημένη μου μουσική και ήμουν η βασίλισσα της ασφάλτου.Εκεί, σε αυτά τα ταξίδια, αναπολούσα το παρελθόν, διόρθωνα το παρόν και έπλαθα το μέλλον. Και τι μέλλον! Γινόμουν από επιτυχημένη business woman, από διακεκριμένη επιστήμονας μέχρι διάσημη ηθοποιός στο Hollywood, τι κι αν δεν είχα καμία ένδειξη για υποκριτικές ικανότητες. Μεταμορφωνόμουν σε μοιραία γυναίκα, με όλους τους άντρες να σφάζονται στην ποδιά μου (όχι αυτή της κουζίνας που συνήθως φοράω), όλοι οι εργοδότες να με παρακαλάνε να με προσλάβουν και οι κυνηγοί ταλέντων να τα χάνουν μπροστά στο εκάστοτε ταλέντο μου. Με φανταζόμουν να ταξιδεύω all around the world, να μην  έχω σταθερό τόπο και δουλειά, ως μία μποέμ πολίτης του κόσμου.  Αισθανόμουν μια αισιοδοξία, μια ικανοποίηση, λες και τα είχα πραγματοποιήσει. Κι ας γνώριζα πως, πατώντας το πόδι μου στο έδαφος, όλα αυτά τα μεγαλεπήβολα σχέδια θα παρέμεναν εκεί, στο κάθισμα του λεωφορείου.

Νοσταλγώ αυτή την εποχή που τα όνειρά μου δεν είχαν φραγμό. Και τώρα ονειρεύομαι, αλλά πιο προσγειωμένα. Ονειρεύομαι να πάρω αύξηση αντί για μείωση μισθού. Ονειρεύομαι να αποκτήσω καλύτερη γκαρνταρόμπα. Ονειρεύομαι να μη χρειάζεται να ξυπνάω νωρίς το πρωί. Ονειρεύομαι να προσλάβω μια οικιακή βοηθό για να μην αναλώνομαι σε αυτές τις άχρηστες δουλειές και χάνω πολύτιμο χρόνο από την ανακάλυψη του ταλέντου μου, που θα με κάνει πλούσια, διάσημη και… Κάπου εκεί ξεπετάγεται ο φοιτητικός μου εαυτός και με μαζεύω.

Δεν τα έζησα αυτά που ονειρευόμουν στα ταξίδια μου. Την ικανοποίηση όμως του «σαν να» τη γεύθηκα και ακόμα μου επιτρέπω μικρές δόσεις, όταν έχω τη δυνατότητα να βρεθώ μόνη στο τρένο ή το λεωφορείο.  Εξάλλου δε μας παροτρύνουν οι σύγχρονοι αμπελοφιλόσοφοι «να ζούμε τη στιγμή»; Κι εγώ αυτό κάνω, με όλη μου την ψυχή.

magika

Μαρία Πατσιλίβα
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δείτε εδώ όλα τα άρθρα της…

 

facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s