Η μαγεία των αισθήσεων

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

Portrait-of-beautiful-brunette-girl-walking-down-the-streetΠερπατάω βιαστική στο δρόμο προς το γραφείο, σχεδόν κουρδισμένη, πιστή στο ραντεβού με τη ρουτίνα μου. Άλλη μια μέρα καρμπόν στον μικρόκοσμό μου. Μουντός καιρός, γκρίζα κτίρια, αδιάφοροι περαστικοί, αγενείς οδηγοί, κακοφτιαγμένα πεζοδρόμια. Το σενάριο γνωστό, η σκηνή ίδια. Βουτηγμένη στα άδυτα της ψυχής μου, χαμένη στα κρυφά, σκοτεινά μονοπάτια της, σκέφτομαι πως τα νυχτερινά μου όνειρα έχουν πιο πολύ σασπένς από την καθημερινότητά μου.

Σαν υπνωτισμένη, μπαίνω σε μια καφετέρια και παραγγέλνω καφέ. “Feelings, nothing more than feelings…” ακούγεται παραπονιάρικα από τα ηχεία. Πόσα χρόνια πάνε από τότε … Ξαφνικά, σαν να άγγιξε η μελωδία μια χορδή της μνήμης μου, μεταφέρομαι αυτόματα πολλούς χειμώνες πίσω, στο εφηβικό μου δωμάτιο, όπου προετοιμάζομαι να πάω σε ένα πάρτυ. Θα είναι και «Αυτός» εκεί. Όλες οι αισθήσεις μου ανασύρουν μνήμες. Με χτυποκάρδι δοκιμάζω  ρούχα, πετώντας τα αριστερά δεξιά, μέχρι να καταλήξω σε αυτό που θα με κάνει αξιοπρόσεχτη:  Ένα μαύρο βελούδινο μπλουζάκι, τόσο απαλό στην υφή, που ακόμα αισθάνομαι τα δάχτυλά μου να γλιστρούν, καθώς το άγγιζα προβάροντάς το στον καθρέφτη.  Ανάκατες κοριτσίστικες μυρωδιές ερεθίζουν τη μύτη μου. Άρωμα με λουλουδάτες νότες, λακ, μανό, λεβάντα από τη ντουλάπα. Βάζω με χάρη το καινούριο μου λιπ γκλος με γεύση κεράσι που είχα αγοράσει ειδικά για την περίσταση. Δαγκώνω τα χείλη μου, για να ελέγξω αν αφήνει ωραία γεύση. Μμμμ…  Σιγομουρμουρίζοντας το τραγούδι του ραδιοφώνου, ρίχνω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη. Μου στέλνω ένα φιλί. Πόσα συν-αισθήματα!

«‘Έτοιμο το καφεδάκι». Επανέρχομαι απότομα στο παρόν. Πόσο διήρκεσε αυτή η ονειροπόληση; Μόνο μια στιγμή. Μια στιγμή –στίγμα για τη μέρα μου. Η μυρωδιά του αχνιστού καφέ με προκαλεί να τον δοκιμάσω σαν να πίνω πρώτη φορά. Απόλαυση! Βγαίνω στο δρόμο. Τίποτα όμως γύρω μου δεν είναι ίδιο. Ο ήλιος διώχνει θαρραλέα τα σύννεφα, χρωματίζοντας την ατμόσφαιρα.  Νιώθω τις ζεστές του ακτίνες να με αγκαλιάζουν. Τα λιγοστά δέντρα με χαϊδεύουν με τα φύλλα τους. Παρατηρώ με το δέος ενός ανυποψίαστου παιδιού, χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς της συνήθειας. Κάτω από τα πλακάκια του πεζοδρομίου ξεφυτρώνουν λουλουδάκια που ασφυκτιούν. Τα κτίρια αφηγούνται ιστορίες. Και οι περαστικοί δεν είναι πια απλές φιγούρες, αλλά συμπρωταγωνιστές.

Αναπνέω βαθιά, με ανακούφιση. Επικεντρώνομαι στις 5 αισθήσεις μου, στις πύλες της ύπαρξής μου. Είχα ξεχάσει να αισθάνομαι.

magika

Μαρία Πατσιλίβα
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δείτε εδώ όλα τα άρθρα της…

 

facebook

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Η μαγεία των αισθήσεων”

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s