Ο θάνατος δε σου πάει καθόλου

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

goodbye-for-now-blogΉταν μια μέρα σχεδόν σαν όλες τις προηγούμενες. Είχα ξυπνήσει βιαστικά για να προλάβω να μαγειρέψω, να συμμαζέψω το σπίτι και να ετοιμαστώ γρήγορα για να βγω για τις συνηθισμένες καθημερινές δουλειές και φυσικά να μου μείνει λίγος χρόνος για ένα καφεδάκι. Σάββατο και μάλιστα ανοιξιάτικο. Δεν είχα δει περίεργο όνειρο, δεν είχα κάποιο προαίσθημα και πέρα από δυο σύννεφα που έπαιζαν με τον ήλιο, τίποτα δεν προμήνυε πως αυτή η μέρα θα ήταν διαφορετική.

Άρπαξα την τσάντα μου βιαστικά και άνοιξα την πόρτα να φύγω, όταν χτύπησε το τηλέφωνο.Στην οθόνη εμφανίστηκε το όνομα της θείας μου. Δεν παραξενεύτηκα, με καλεί συχνά για να μου πει μια καλημέρα. Ανυποψίαστη απάντησα. Η χροιά της φωνής της ήταν λίγο διαφορετική, αλλά δεν το αξιολόγησα. Όταν τη ρώτησα τι κάνει, μου είπε πως δεν είναι καλά. Και τότε έμαθα το νέο. Δεν ζούσε πια ο Κώστας.Το μυαλό μου, σε κλάσματα δευτερολέπτου κατέβασε όλους τους πιθανούς υποψήφιους. Κάποιους μακρινούς συγγενείς που γνώριζα την κακή κατάσταση της υγείας τους, κάποιους γνωστούς που δεν ήμουν και σίγουρη αν έχουν αυτό το όνομα και…  Ποιος Κώστας; ρώτησα σαστισμένη. Ο ξάδελφός σου, ο γιος της αδελφής μου. Πάγωσα. Ένα μούδιασμα ξεκίνησε από το κεφάλι μου, κατέκλυσε όλο μου το σώμα και παρέλυσε όλα μου τα μέλη. Δεν μπορούσα να βγάλω λέξη. Πέθανε στον ύπνο του, με πληροφόρησε η θεία μου.

Έκλεισα το τηλέφωνο. Προσπάθησα να φέρω τη μορφή του στο μυαλό μου. Άδικα. Οι εικόνες σκορπίζονταν, μπερδεύονταν με την εικόνα ενός άντρα με γυρισμένη την πλάτη, ξαπλωμένο στο  κρεβάτι του, παγωμένο. Θέλησα να θυμηθώ τη φωνή του.  Όμως το μόνο που άκουσα ήταν ανάκατες γυναικείες και αντρικές φωνές και κλάματα.

Πάντα τον θαύμαζα για την ευφυία του, τη ζωντάνια του, την καλοσύνη του, το μοναδικό του χιούμορ, την προσωπική, οικογενειακή και επαγγελματική του εξέλιξη. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν του έβρισκες εύκολα ψεγάδι. Δεν τον έβλεπα τα τελευταία χρόνια γιατί είχε μετοικήσει στο εξωτερικό, αλλά ένιωθα όμορφα γνωρίζοντας πως τα είχε καταφέρει τόσο καλά σε όλους τους τομείς. Ήμουν «ήσυχη». Και τώρα ο θάνατος τι σχέση έχει με αυτόν;

Γκούγκλαρα το όνομά του και βρήκα μια πρόσφατη επαγγελματική του φωτογραφία. Σοβαρός, με κοστούμι. Δεν τον είχα συνηθίσει τόσο τυποποιημένο.Τον φαντάστηκα να διδάσκει στους φοιτητές του και να τους εμπνέει, με τον δικό του χαρισματικό τρόπο, μεταδίδοντας τις γνώσεις του. Όσο τον κοιτούσα, άρχισα να διακρίνω στις κόγχες των χειλιών του την απαρχή ενός χαμόγελου. Σαν να είναι έτοιμος να πετάξει μία από τις φοβερές του ατάκες για να πέσουν όλοι κάτω από τα γέλια. Και τα μάτια του… Αθώα και παιχνιδιάρικα σαν του μικρού παιδιού. Φαντάζομαι έτσι θα κοιτούσε την αδελφή του όταν θα κανόνιζαν κρυφά σκανταλιές ή όταν θα προσπαθούσε να τον ταΐσει η μαμά του κι αυτός θα της ξέφευγε.  Ή και όταν θα αγκάλιαζε τη γυναίκα του και τα παιδάκια του όταν θα επέστρεφε σπίτι.

Επιτέλους ακούω τη φωνή του: Πού είσαι βρε ξαδέλφη; 

Δεν πρόλαβα να σε χαιρετήσω. Προς το παρόν αντίο και να ξέρεις: Ο θάνατος δε σου πάει καθόλου.

magika

Μαρία Πατσιλίβα
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δείτε εδώ όλα τα άρθρα της…

 

facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s