Παιδική κακοποίηση και παραμέληση, σημασία του ρόλου των γονέων

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

παιδική κακοποίηση1Ως παιδική κακοποίηση νοούνται όλες οι μορφές σωματικής, συναισθηματικής, σεξουαλικής κακοποίησης, παραμέλησης ή αμελούς διαπαιδαγώγησης ή κάθε άλλης εκμετάλλευσης, που συντελούνται στα πλαίσια κάποιας σχέσης ευθύνης, εμπιστοσύνης ή δύναμης με το παιδί, με αποτέλεσμα την πραγματική ή δυνητική βλάβη στην υγεία του, στην επιβίωση, στην ανάπτυξη και στην αξιοπρέπεια του παιδιού.

Η σωματική βία περιλαμβάνει ξυλοδαρμό, απότομο χτύπημα, κλωτσιές, ταρακούνημα, πρόκληση ασφυξίας και άλλες ανηλεείς πράξεις. Συνήθως η πρόκληση της σωματικής βίας σε βάρος των παιδιών επιβάλλεται με τη «δικαιολογία» της τιμωρίας για την «κακή» (σύμφωνα με το βίαιο άτομο) συμπεριφορά του παιδιού και συμβαίνει τις περισσότερες φορές μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Επίσης η συμμετοχή του παιδιού σε (εντελώς απαράδεκτη) σεξουαλική δραστηριότητα, την οποία και δεν κατανοεί πλήρως και όπως είναι φυσικό λόγω της ηλικίας του, δεν είναι σε θέση να δώσει τη συγκατάθεσή του. Τα παιδιά μπορεί να υποστούν σεξουαλική κακοποίηση τόσο από ενήλικες όσο και από άλλα παιδιά που λόγω της ηλικίας τους ή του σταδίου ανάπτυξης τους βρίσκονται σε θέση ευθύνης, εμπιστοσύνης ή εξουσίας πάνω στο παιδί-θύμα.

παιδική κακοποίηση

Η συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση περιλαμβάνει και μεμονωμένα περιστατικά, αλλά και ένα σταθερό πλαίσιο ανικανότητας από την πλευρά του γονέα ή του φροντιστή να παρέχει το κατάλληλο και υποστηρικτικό περιβάλλον για την ανάπτυξη του παιδιού. Η κακοποίηση αυτού του τύπου δεν λαμβάνεται και τόσο σοβαρά από την κοινωνία και τους φορείς αλλά είναι ιδιαίτερα επώδυνη για την υγεία του παιδιού καθώς και τη σωματική, ψυχική, πνευματική, ηθική και κοινωνική ανάπτυξη του. Εκδηλώνεται με λεκτική κακοποίηση, περιορισμό της κίνησης του παιδιού, συμπεριφορές ταπείνωσης, απειλών, τρόμου, διάκρισης ή εξευτελισμού και άλλες αφύσικες μορφές απόρριψης ή εχθρικής μεταχείρισης.

Μία διαδεδομένη μορφή κακοποίησης, ειδικά τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας λόγω της οικονομικής κρίσης είναι η παιδική παραμέληση με έλλειψη επαρκούς τροφής, ενδυμασίας, κατοικίας, εγκατάλειψη της φροντίδας του παιδιού, έλλειψη επιτήρησής του, ελλιπής καθαριότητα και προσωπικής υγιεινής του παιδιού που έχουν ως τραγικό αποτέλεσμα το παιδί να νιώθει απόρριψη, πως είναι ανύπαρκτο και σε ακραίες περιπτώσεις να φεύγει από το σπίτι του με τραγικές συνέπειες για το ίδιο. Επίσης η παραμέληση συντελείται και με τη μη εγγραφή του παιδιού από τους γονείς του στην υποχρεωτική εκπαίδευση και στην παροχή ειδικής αγωγής καθώς και η ιατρική παραμέληση σε επείγουσες καταστάσεις της υγείας του παιδιού και η αγνόηση ιατρικών συστάσεων. Ιδιαίτερα αρνητικό αντίκτυπο στην παιδική ψυχή του παιδιού έχουν εικόνες χρόνιας ακραίας συζυγικής βίας, χρήσης αλκοόλ ή ναρκωτικών και η συνεχής αγνόηση των αναγκών του ακόμα και της παρουσίας του στον φυσικό χώρο όπου κινείται (σπίτι, σχολείο κλπ.).

παιδική κακοποίηση2Τα παιδιά είναι ό,τι πολυτιμότερο έχει ο κόσμος και η ζωή. Οφείλουμε όλοι όσοι έχουμε κριτήριο, εγκέφαλο και νοημοσύνη να τα προσέξουμε στη διαπαιδαγώγηση τους, στις επαφές τους, στην καθημερινότητά τους, χωρίς φοβίες αλλά με ευθύνη και προσοχή. Ας μην κλείνουμε τα μάτια σε περιπτώσεις κακοποίησης, κανείς. Δεν βλάπτουμε μόνο ένα παιδί με τη σιωπή αλλά και την ίδια την κοινωνία που συμμετέχουμε εμείς οι ίδιοι, ας μην περιμένουμε να μας ακουμπήσει. Τα παιδιά που φέρνουμε στον κόσμο έχουμε την υποχρέωση, πρώτοι από όλους οι γονείς να διαφυλάττουμε τα συμφέροντά τους και τη φροντίδα τους και να σεβόμαστε, το χώρο τους, τον χρόνο τους, τον κόσμο τους μέσα από τα παιδικά και αθώα μάτια τους. Η αγκαλιά, η αγάπη, η υποστήριξη, ο διάλογος, η κατανόηση και το παιχνίδι πρέπει να είναι στο καθημερινό μας μενού. Τα προβλήματα της ζωής δεν θα σταματήσουν ποτέ και για κανένα, η ζωή είναι ένας μόχθος και ένα παιδί καταλαβαίνει εύκολα όταν υπάρχουν δυσκολίες. Δικαιολογίες όμως δεν υπάρχουν.

Ο προσωπικός μας εγωισμός και τα πάθη μας πρέπει να παραμερίζονται. Στην προσπάθεια μας για την ανατροφή των παιδιών οφείλουμε να βελτιώσουμε και τον δικό μας εαυτό. Η οικοδόμηση εμπιστοσύνης, το κριτήριο της επιλογής και της συναναστροφής είναι απαραίτητα στοιχεία στη ζωή ενός παιδιού και αυτά τα δίνουμε μέσα από το παράδειγμα. Ευθύνη έχουν και οι εκπαιδευτικοί, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι γνωστοί, και φυσικά το κράτος (αν υπάρχει…) με την αλληλεγγύη και τις εκάστοτε νομοθετικές ρυθμίσεις στην παιδεία, στην υγεία και χαρακτήρα πρόνοιας για παιδιά ειδικών αναγκών και καταπολέμησης της βίας σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, αθλητικό, κοινωνικό, τηλεοπτικό στίβο) όμως τον κύριο και βασικό ρόλο στη θωράκιση της ψυχικής και συναισθηματικής του ισορροπίας έχουν οι γονείς που με τις αποφάσεις τους, τις ώριμες ή μη επηρεάζουν καθοριστικά το μέλλον και το χαμόγελο του.

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…


facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s