Τα ΟΧΙ της ψυχής του

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

No-signΈπιασε το στυλό με αγωνία. Η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα. ‘Εβαλε προσεκτικά το σταυρό δίπλα στο ΟΧΙ, το τσέκαρε ότι σίγουρα είναι σταυρός , το διπλοτσέκαρε, το τριπλοτσέκαρε, δίπλωσε με ευλάβεια το χαρτί και με τρεμάμενο χέρι σάλιωσε το φάκελο – με όσο σάλιο του είχε μείνει – και τον κόλλησε. Σαν να κρατούσε ένα εύθραστο μωράκι, το έριξε προσεκτικά στο κουτί και έφυγε ρίχνοντας κρυφές ματιές αριστερά – δεξιά. Ένα χαμόγελο έσκασε μισό στη μια πλευρά των χειλιών του.

Όσο απομακρυνόταν από το εκλογικό κέντρο, τόσο θέριευε το χαμόγελο. Περπατούσε στην αρχή χαλαρά αλλά όσο σκεφτόταν τι είχε κάνει, τόσο επιτάχυνε το βήμα του. Είχε πει ΟΧΙ. Ποιος, αυτός! Και μάλιστα τι ΟΧΙ, με κεφαλαία γράμματα. Του ήρθε στο μυαλό το αφεντικό του. Φαντάστηκε να στέκεται μπροστά του, να του ζητάει εκείνος να μείνει παραπάνω στο γραφείο – χωρίς αμοιβή φυσικά – και αυτός να του λέει ΟΧΙ. Και μετά εκείνος να τον απειλεί ότι πρέπει να προσέχει τη συμπεριφορά του γιατί, αν απολυθεί τέτοιες εποχές, πού θα ξαναβρεί δουλειά και αυτός να ξαναλέει ΟΧΙ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να χτυπάει το χέρι στο δρύινο τραπέζι του και μετά να βροντάει την πόρτα πίσω του και να φεύγει για πάντα, αφήνοντας το αφεντικό σύξυλο και μετανιωμένο για το κελεπούρι που μόλις έχασε.

Το βήμα του έγινε τεράστιο. Έψαξε με το βλέμμα του το αυτοκίνητο αλλά δεν το εντόπισε. «Θα έχω παρκάρει παρακάτω», σκέφτηκε. Συνέχισε να κατηφορίζει και του ήρθε στο μυαλό η γυναίκα του. Σαν να ήταν δίπλα του, άκουσε τη φωνή της να του τρυπάει τα μηνίγγια. «Δεν είσαι άντρας εσύ, δεν είσαι άξιος να διεκδικήσεις κάτι καλύτερο για την οικογένειά σου! Μην κάθεσαι στον υπολογιστή, ούτε μια λάμπα δεν ξέρεις να αλλάζεις. Τι πατέρας είσαι εσύ, βλέπεις τα παιδιά σου μόνο την Κυριακή. Μη, δεν, είσαι, δεν είσαι, ααααααααα!» «ΟΧΙ, ΟΧΙ», ακούει τον εαυτό του να της φωνάζει, «φτάνει πια!». Και μάλλον το φώναξε δυνατά, γιατί μια γιαγιά από το απέναντι πεζοδρόμιο σταυροκοπήθηκε.

Το βήμα του πια είχε ανοίξει πολύ, σχεδόν έτρεχε. Οι εικόνες έρχονταν στο μυαλό του σαν να προβάλλονταν σε οθόνη θερινού κινηματογράφου. Είδε τον υπάλληλο της εφορίας που τσακώθηκε προχθές να του ζητάει κι άλλα έγγραφα και να του λέει ΟΧΙ. Είδε τον σπιτονοικοκύρη του να του ζητάει το ενοίκιο με ξινισμένα μούτρα και να του λέει ΟΧΙ. Είδε το συνάδελφό του να τον ειρωνεύεται για άλλη μια φορά και να του φωνάζει ΟΧΙ.

«Μα πού είναι το αυτοκίνητο;» μονολόγησε λαχανιασμένος. Είχε φτάσει στην άλλη άκρη της πόλης χωρίς να το καταλάβει. Το κεφάλι του έκαιγε, το μυαλό του είχε γεμίσει με ΟΧΙ. «Θα τους παρατήσω όλους και θα φύγω», μουρμούρισε σφίγγοντας τα δόντια του. Σαν αστραπή του πέρασε από το μυαλό η κορούλα του. «Μπαμπά με αγαπάς;» του χάιδεψε τα αυτιά η παιδική φωνούλα. «ΝΑΙ μικρή μου». Έψαξε τις τσέπες του και έπιασε το κινητό του. «Σε 10′ είμαι σπίτι».

magika

Μαρία Πατσιλίβα
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δείτε εδώ όλα τα άρθρα της…

 


facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s