Επιστροφή στις ρίζες: Στρωμένη ζωή ή καταδίκη

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

keep-calm-and-go-back-home-8

Με ανάμεικτα συναισθήματα επιβιβάστηκε στο υπεραστικό λεωφορείο, βολεύτηκε στη θεση της και κοιτώντας έξω από το τζάμι έστειλε ένα πεταλουδίσιο φιλί με το χέρι της στον Γιάννη, όπου Γιάννης ίσον ο κολλητός της τα τελευταία δέκα χρόνια.  Δέκα χρόνια, ε; Δέκα όμορφα, ταξιδιάρικα χρόνια. Πήγε για σπουδές τέσσερα χρόνια, έμεινε δυο χρόνια ακόμα για μεταπτυχιακό, έναν χρόνο υποτίθεται ότι έψαχνε για δουλειά (η αλήθεια είναι ότι μετά από ξενύχτι δε μπορείς να παρουσιαστείς σε συνέντευξη), τρία χρόνια δούλευε παρτ-τάιμ, ταξίδευε και επιμορφωνόταν. Δεν της προέκυψε κάτι αξιόλογο, τα μάζεψε και έφυγε. Έφυγε κορίτσι, επιστρέφει γυναίκα. Με μια βαλίτσα γεμάτη εμπειρίες, χαρές, πίκρες, αναμνήσεις. Ένας δάκρυ έκανε να κυλήσει από το μάτι της, αλλά φόρεσε βιαστικά τα γυαλιά ηλίου και το έκρυψε. Κι αν έκανε λάθος που έφυγε από την πόλη που της έμαθε τόσα πολλά και είχε ακόμα και άλλα τόσα μυστικά να ανακαλύψει; Αλλά όχι, τι βλακείες σκέφτεται, έζησε ό,τι έζησε, καιρός να «μαζευτεί», που της είπε κι ο μπαμπάς της. Εξάλλου σε δυο χρόνια κλείνει τα τριάντα. ‘Με ποιους θα κάνω παρέα ρε μπαμπά;» είχε αναφωνήσει όταν ο πατέρας της της εκθείαζε τα καλά της μικρής επαρχιακής πόλης. «Έχεις τις ξαδέλφες σου». «Ποιες, αυτές που το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι τι θα μαγειρέψουν για το σύζυγο και κουτσομπολεύουν πίσω από την πλάτη μου;». «Καλά, να ανεχτώ το θάνατο της κοινωνικής μου  ζωής, από δουλειά όμως; Δεν μπορείτε να με συντηρείτε εσείς! Τόσα χρόνια ζούσα μόνη μου, θέλω να νοικιάσω κι ένα μικρό διαμερισματάκι.» «Τι το θες το διαμέρισμα παιδί μου; Το σπίτι μας άδειο είναι, την ησυχία σου θα έχεις, δε θα σε ενοχλεί κανείς. Μαγειρεμένα και καθαρισμένα θα είναι όλα. Άσε που θα σου μένουν όλα τα χρήματα. Και για δουλειά το έχω κανονίσει κι αυτό.  Έχω μιλήσει με ένα φίλο από το καφενείο, ο αδελφός του είναι λογιστής και μπορείς να απασχολείσαι εκεί. ‘Εχει κι έναν γιο, πολύ καλό παιδί. Πού ξέρεις;» της έκλεισε με νόημα το μάτι. «Μα εγώ…» ψέλλισε.

Όλα έτοιμα λοιπόν. Και στρωμένα. Και προβλέψιμα. Την περιμένει μια ζωή εύκολη, ήσυχη. Σκοτείνιασε το βλέμμα της. Αυτή δεν ήταν που ονειρευόταν μποέμικη ζωή, με ταξίδια στο άγνωστο, χωρίς πρέπει και συμβιβασμούς; Που μισούσε τα προγράμματα και τους προγραμματισμένους ανθρώπους; Που απεχθανόταν τους τύπους και τις συμβάσεις; Λοβοτομή της έκαναν; Άρπαξε το καθρεφτάκι από την τσάντα της και κοιτάχτηκε. «Ντροπή σου» μονολόγησε. «Με πρόδωσες». Θυμωμένη άρπαξε το κινητό της και τηλεφωνησε στον κολλητό της. «Γύρνα πίσω στο ΚΤΕΛ, επιστρέφω».

magika

Μαρία Πατσιλίβα
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δείτε εδώ όλα τα άρθρα της…

 


facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s