Θέατρο σκιών «Je suis malakas»

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

όλεθροςΚεράκια και λουλούδια που αποκρύπτουν την ατομική και πολιτική ανευθυνότητα, μηνύματα συμπαράστασης με λόγια κενά στο πουθενά, υποκρισία καναπεδάτη και φορολογημένη, κουτόχορτο άνοστο πλέον που τρώγεται με το τηλεχειριστήριο στο χέρι και τα κανάλια στη διαπασών, που όποτε μας βολεύει είναι κακά και άθλια, τώρα έγιναν έγκυρα, αξιόπιστα και «πληροφορούν» τον (κάθε) λαό για τα γεγονότα, «ενημερώνουν» και όλοι μπροστά να «ξεστραβώνονται»…

Και το ψάξιμο τρελό, να βρούμε τους δολοφόνους… τους «κακούς», όχι για να τους βάλουμε στο σκαμνί, όχι για να πληρώσουν για τη συμφορά που προκάλεσαν ούτε για να βρεθεί μια ριζική λύση. Ψάχνουμε να τους βρούμε σε ένα βιντεάκι να πυροβολούν, να σκοτώνουν, να σκορπίζουν τρόμο στον κόσμο και χαρά στον «εφευρέτη». Μια φωτογραφία με αίμα, με κεφάλι κομμένο, τόσο συνηθίσαμε που δεν φτάνει ο απλός απολογισμός της τραγωδίας, ζητάμε πλέον τον εντυπωσιακό θάνατο και μόνο αυτόν, να τον ανεβάσουμε στο fb, να πουλήσουμε «μαγκιά» –εγώ το βρήκα, ήμουν και εγώ εκεί, έχω την αποκλειστικότητα, lol- να στήσουμε το σόου ξανά και ξανά, τώρα που είναι ζεστό γιατί μετά από λίγες μέρες θα ξεθωριάσει, οι νεκροί θα πεθάνουν. Και το πρόβλημα θα (ξανα)ξεχαστεί…

ειρήνη

«Je suis Paris», «je suis Charlie», τι όμορφα που ακούγονται, βλέπω στο ίντερνετ να αναπαράγονται παπάκια, διέσεις και σημαίες να ανεβαίνουν, μπλουζάκια να τυπώνονται, ένα κίνημα εμφανίζεται και πάλι, αυτό της επιφάνειας, της αυτοπροβολής, της αποποίησης ευθυνών, της εύκολης ετικέτας, της ισοπέδωσης των πάντων (ανθρώπων, επιχειρημάτων, προβλημάτων), είναι σαν τα όρνεα μετά από τις μάχες στο μεσαίωνα που έπεφταν να ξεσκίσουν τις σάρκες των πεσόντων, μιας αληθινής απανθρωπιάς που φοράει τη μάσκα της υποκρισίας, που κραυγάζουν να φύγουν οι ισλαμοκάτι, δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι terrorists, προσοχή στους φασίστες (κολόνα να κάτσουμε δηλαδή) και για το πρόβλημα μιλιά… Για τα δικαιώματα, την ελευθερία, την ειρήνη, την αλληλεγγύη, την αγάπη που τόσο πολύ προβάλλουμε καθημερινά καμία κουβέντα. Συνεχίζουμε στο φαύλο κύκλο του φανατισμού και του διαχωρισμού -όχι των φυλών, των θρησκειών, των πολιτισμών- αλλά των ανθρώπων.

χαρά

Και το χειρότερο είναι ότι δεν κλαίει κανένας για τους νεκρούς και τις οικογενειές τους (εκτός από τους εναπομείναντες να βιώνουν την τραγωδία τους καθημερινά). Είμαι βέβαιος ότι περισσότερο θα στεναχωριούνται για τη Γαλλία και το Βέλγιο οικογένειες στη Συρία που έχουν χάσει ανθρώπους τους από τους άλλους τους δολοφόνους, τους «καλούς» και στη Γαλλία και το Βέλγιο οικογένειες για τη Συρία και τους βομβαρδισμούς που θα επακολουθήσουν…

Άφωνη όλη η Ευρώπη, συγκλονισμένος ο πλανήτης, θρηνεί ο κόσμος… Αν αγαπάς τη Γαλλία και το Βέλγιο, αγαπάς και την Ελλάδα. Αν αγαπάς την Ελλάδα αγαπάς και τη Συρία. Αν αγαπάς τη Συρία τότε δεν θες τον πόλεμο. Ας μην πάνε άδικα τόσοι νεκροί, τόσοι χαμένοι άνθρωποι…

#stopwar και je suis humain δεν είδα να γράφει κανένας…  ρε μήπως «je suis malakas?»…

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…


facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s