Στα 45 μου ονομάζω «καλά» αυτό που στα 25 μου θα το χαρακτήριζα «χάλια»…

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

απραξία

Κάθε μέρα που περνάει με ρωτάει κόσμος και κοσμάκης τι κάνω και πώς είμαι και συνέχεια απαντάω «καλά». Παρατηρώ όμως πως τα πράγματα χειροτερεύουν συνέχεια και εγώ μένω άπρακτος, στα 25 ζήταγα ανεξαρτησία, ελευθερία, καλύτερη ζωή, στα 45 έχω χάσει και την ελπίδα, παρ’ όλα αυτά συνεχίζω να απαντάω «καλά»…

Στα 25 είχα υγεία και δεν την εκτιμούσα, στα 45 πονάνε όλα, μέσες, πόδια, κεφάλια και λέω είμαι μια χαρά…

Στα 25 ήθελα τρεις γυναίκες το μήνα και δέκα φορές σεξ την εβδομάδα και δεν μου έφτανε, στα 45 με μια γυναίκα forever και τρεις φορές σεξ το μήνα και λέω μια χαρά…

Στα 25 έπαιρνα από τη δουλειά μου 200.000 δρχ. το μήνα, δούλευα 10 ώρες την ημέρα και πέρναγα άνετα 45 μέρες, αλλά αγωνιζόμουνα για καλύτερες συνθήκες, ενώ στα 45 που παίρνω 800 ευρώ και μου φτάνουν για 17 μέρες, με 12 ώρες εργασίας ημερησίως λέω πάλι καλά…

Στα 25 έψαχνα να βρω άνεργο και έλεγα χάλια ζωή, στα 45 μαστίζεται η κοινωνία από την ανεργία και εγώ σφυρίζω χαρούμενα και αδιάφορα…

Στα 25 έβγαινα 4 φορές την εβδομάδα και δεν χόρταινα, στα 45 με 4 εξόδους το χρόνο είμαι μες την τρελή χαρά…

Στα 25 συγκρινόμουν ως χώρα με την Γαλλία και την Σουηδία και ήμουν στεναχωρημένος, στα 45 αγαπάω Ελλάδα γιατί δεν έχω πέσει στο βιοτικό επίπεδο της Νιγηρίας ή της Αιθιοπίας… ακόμα…

Στα 25 παραπονιόμουν γιατί δεν είχα μετρό, στα 45 μου αποδέχομαι την αύξηση του εισιτηρίου στα λεωφορεία και στο μετρό και είμαι καλά αρκεί να μην τα χρησιμοποιώ…

Στα 25 μου πήγαινα σε πορείες φραγκάτος γιατί δεν έβλεπα μέλλον ενώ στα 45 αράζω στον καναπέ μου άφραγκος και ως καλός και πειθαρχημένος αγανακτισμένος χαίρομαι τη φτώχεια μου…

Στα 25 μου πίστευα στο Θεό και τον αμφισβητούσα, στα 45 μου έπαψα να πιστεύω και «λύθηκαν» όλα μου τα προβλήματα…

Στα 25 μου έβριζα τους δικτάτορες και θρηνούσα τους νεκρούς της 17ης Νοεμβρίου, στα 45 μου αποθεώνω τη Χούντα και τιμάω τους «ζωντανούς» του Πολυτεχνείου…

Στα 25 μου έβλεπα τηλεόραση και έβριζα το mega για τις ειδήσεις που παρουσίαζε ο Χατζηνικολάου, έλεγα δεν έχει ποιότητα με σειρές όπως Τμήμα Ηθών, Απαράδεκτοι, Αυθαίρετοι, Ανατομία ενός εγκλήματος, Εκπαιδευτική Τηλεόραση και Ροζ Πάνθηρα και φυσικά μου την έσπαγε το αναλογικό σήμα και οι διαφημίσεις των πέντε λεπτών που έκοβαν το πρόγραμμα κάθε μισή ώρα…  Στα 45 στήνομαι για να βλέπω τούρκικα και να αποβλακώνομαι με μεσημεριανές αηδίες, «ενημερώνομαι» πλέον από το mega πως ήρθε η κρίση και ότι επιβάλλονται μνημόνια για το καλό μου, αλλά εγώ το χαβά μου, αρκεί που έχω digea ψηφιακό σήμα και παρακολουθώ χαρούμενος διαφημίσεις των τριάντα λεπτών που διακόπτονται για πέντε λεπτά…

Στα 25 μου έβλεπα ΑΕΚ, Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, Άρη να παίζουν ποδόσφαιρο, παρακολουθούσα -χωρίς να πληρώνω- champions league και δεν χόρταινα, στα 45 μου βλέπω τραμπουκισμούς και στημένα ματς χωρίς θέαμα και ακριβοπληρώνω  συνδρομητικά κανάλια καμαρώνοντας επειδή είμαι πλέον μόνο οπαδός…

Και άλλα πολλά καλά. Έγινα ευαίσθητος σε θέματα τρομοκρατίας και φασισμού τα τελευταία χρόνια, με έμαθαν να μην είμαι ρατσιστής, διδάχθηκα πώς να κάνω οικονομία στη ζωή και πώς να μην έχω μία στην τράπεζα, να εξαρτιέμαι από το κράτος όσο ποτέ άλλοτε (ένα όνειρο γενεών και γενεών άλλωστε) και βέβαια τεχνολογία σε όλα τα επίπεδα, όσο μπορώ ακόμα να την πληρώνω βεβαίως…

Στα 25 χάλια, στα 45 καλά, στα 25 άσχημα, στα 45 ωραία, στα 25… Μα τι λέω; Με μεγάλωσαν μέχρι τα 25 λέγοντάς μου πως πρέπει να κοπιάσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Κόπιασα, διαλύθηκα και στα 45 δεν υπάρχει αυτό το μέλλον και εκείνο που με φοβίζει περισσότερο είναι ότι στα 65 μου αυτά που δεν μου αρέσουν τώρα θα τα βαφτίσω «καλά και όμορφα», ζώντας στην απόλυτη εξαθλίωση, γέρος, χωρίς δόντια, μάτια, ένα σπίτι να με στεγάζει, θα χρωστάω ακόμα τους σημερινούς φόρους και θα έχουν πλουτίσει εις βάρος μου ένα σωρό επαγγελματίες πολιτικοί, ποδοσφαιριστές, παπάδες και δημοσιογράφοι που «κόπτονται» για το καλό μου τώρα. Όταν όμως θα ψάχνω τη σύνταξη των 150 ευρώ για να αγοράσω μία φρατζόλα ψωμί, θα είμαι μόνος και ανατρέχοντας στο παρελθόν μου αυτά που χαρακτηρίζω όμορφα και σωστά τώρα, θα τα αφορίζω τότε, αλλά φοβάμαι ότι θα είναι πολύ αργά…

—————

Αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που μου τα περιέγραφε αυτά το 2002 λίγο πριν φύγει από τη ζωή…

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…


facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s