Ένας τυφλός είναι πάνω απ’ όλα άνθρωπος! Συνέντευξη με τη Νικολέττα Μπακοπάνου!

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

ΚοπέλαΠαρκάρω σε έναν πολυσύχναστο δρόμο της Αθήνας, μέσα σε ένα γενικευμένο χάος από ανθρώπους, αυτοκίνητα και φασαρία. Σκοπός μου να συναντήσω μία γυναίκα που ζει μόνη της χρόνια, έχει οργανώσει τη ζωή και την καθημερινότητά της, δραστηριοποιείται σε διάφορους τομείς, διαβάζει, γυμνάζεται και είναι κοινωνικά ευαίσθητη. Αυτή είναι η ουσία. Υπάρχει και μία λεπτομέρεια, ένα λευκό μπαστούνι που κρατάει στο χέρι της όταν κυκλοφορεί στο δρόμο. Θα συζητήσουμε για αυτό και για πολλά άλλα με τη Νικολέττα Μπακοπάνου, μία κοπέλα της διπλανής πόρτας!

Νικολέττα σε ευχαριστώ για την παρουσία σου στο Lifonomy! Πού μεγάλωσες;
Ευχαριστώ Γιώργο για τη φιλοξενία! Γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά από την ηλικία των 3 ετών έως τα 28 μου έζησα στην επαρχιακή κωμόπολη των Λεχαινών Ηλείας. Γνώρισα και την Αυστραλία ζώντας για 2 χρόνια στη Μελβούρνη στην σχολική ηλικία της δ΄ και ε΄ δημοτικού. Μετά έφυγα για σπουδές στη Θεσσαλονίκη και εδώ και ένα χρόνο ζω μόνιμα πλέον στην Αθήνα.

Μίλησε μου για τις σπουδές σου.
Αρχικά τελείωσα ένα ΙΕΚ -ειδικό για τυφλούς- στη χρήση τηλεφωνικών κέντρων και εξυπηρέτησης πελατών. Στο διάστημα αυτό είχα έναν καθηγητή που με ενθάρρυνε να μπω στο πανεπιστήμιο -και χωρίς να πιστεύω πως θα πραγματοποιηθεί- πέρασα λόγω της υψηλής βαθμολογίας που είχα από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ξεκίνησα τις σπουδές μου χωρίς να το καταλάβω, στο πανεπιστήμιο «Μακεδονία» ως Ειδική Παιδαγωγός του τμήματος Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής με κατεύθυνση την Ειδική Αγωγή.

Και γιατί μετά τη Θεσσαλονίκη ήρθες στη Νότια Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αθήνα;
Ναι, ήρθα στην Αθήνα, υπάρχει λόγος που ήρθα! [γέλια] Ο λόγος είναι ότι αποφάσισα να κάνω αίτηση για να αποκτήσω έναν σκύλο οδηγό τυφλών μέσω των «Σκύλων Οδηγών Ελλάδας» όπου μόνο στην Αθήνα μπορούν να στηρίξουν χειριστές. Έτσι σύντομα θα έχω το δικό μου σκύλο και επιπλέον βρίσκομαι πιο κοντά στην οικογένειά μου!

Σκύλος οδηγός τυφλών

Τι συμπαθείς και τι αντιπαθείς στους ανθρώπους;
Αντιπαθώ την ανειλικρίνεια και τα ψέματα. Κάποια άτομα δεν είναι ο πραγματικός τους εαυτός, απλά προσποιούνται. Εκτιμώ το αντίθετο λοιπόν, την ειλικρίνεια, μου αρέσει ο άλλος -αν με αγαπάει και ενδιαφέρεται για μένα- ακόμα και αν έχει κάτι αρνητικό να μου πει, να είναι ντόμπρος!

Ποιο όνειρο θες να πραγματοποιήσεις;
Δεν βάζω ψηλά τον πήχη, προτιμώ μικρά πράγματα που να τα καταφέρνω για να μην απογοητεύομαι, δεν έχω μεγάλα όνειρα. Θέλω να μπορέσω να συνεχίσω να ζω με αξιοπρέπεια σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου. Να μην σταματήσω να ζω ό,τι και αν συμβεί! Δεν θέλω να κλειδωθώ στο σπίτι, να μην χάσω τη δύναμή μου, να βγαίνω έξω, να συνεχίσω τις δραστηριότητές μου!

Χάνεις την όρασή σου σε μικρή ηλικία. Πώς κατάφερες να προχωρήσεις συναισθηματικά και να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα;
Υπήρχαν δύσκολες στιγμές αλλά ένα παιδί δεν βλέπει τα πράγματα τραγικά, πίστευα ότι θα ήταν μια κατάσταση προσωρινή, ότι η όραση θα επανερχόταν και έτσι πέρασαν τα χρόνια. Η ζωή σού γίνεται συνήθεια, δεν σε νοιάζει, η ζωή σου είναι αυτή, την αποδέχεσαι! Έμαθα λοιπόν να προσανατολίζομαι, να εξασκώ καλύτερα την ακοή μου, την αφή μου, πήγα στη σχολή τυφλών για 5 μήνες όπου έμαθα τη γραφή Μπράιγ, να κάνω ορθή χρήση του λευκού μπαστουνιού, ήρθα σε επαφή με άλλα τυφλά παιδιά, είδα πώς έκαναν κάποια πράγματα και έτσι άρχισα να εντάσσομαι και να εξοικειώνομαι. Μετά την επιστροφή μου στην επαρχία, οι γονείς μου δεν με άφησαν σε οικοτροφείο, με ήθελαν κοντά τους και έκαναν τα πάντα για μένα!

κώδικας Μπράιγ
Υπάρχει πρόνοια του κράτους για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα; Και ποιες υποδομές χρειάζονται;
Όσο μεγαλύτερος χάνει κάποιος την όρασή του τόσο πιο δύσκολο είναι για αυτόν και το κράτος δεν παρέχει τίποτα σε αυτούς, που είναι και το μεγαλύτερο ποσοστό… Σίγουρα λοιπόν χρειάζονται για τα άτομα αυτά πιο οργανωμένα στοιχεία και αμέριστη βοήθεια ώστε να προσαρμοστούν και να συνεχίσουν με αξιοπρέπεια  τη ζωή τους. Εγώ ήμουν τυχερή μέσα στην ατυχία μου γιατί προσαρμόστηκα αυτόματα -λόγω της μικρής ηλικίας. Οπότε επιγραμματικά αναφέρω, καλύτερη λειτουργία της σχολής τυφλών για όλες τις ηλικίες με μόνιμη και όχι ελλιπή χρηματοδότηση από το κράτος, χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών που είναι απαραίτητη, διότι για τους τυφλούς είναι ένα παράθυρο στον κόσμο, για εμάς είναι ο μόνος τρόπος να διαβάσουμε και να ενημερωθούμε. Ψυχολογική υποστήριξη ώστε να μπορέσει να συντονίσει ξανά τη ζωή του ο άνθρωπος που χάνει την όρασή του, να την οργανώσει πάλι από την αρχή. Λίγο κάποιοι σύλλογοι βοηθάνε αλλά και αυτοί πόσα να κάνουν; Ελάχιστα πράγματα σαν ιδιωτικοί φορείς…

logo

Τι θεωρεί πρόνοια το κράτος για ένα μικρό παιδί;
Αφού συνήθως κινηθούν οι γονείς ενός παιδιού, υπάρχει ένα σχολείο τυφλών στην Αθήνα και άλλο ένα στη Θεσσαλονίκη, με πολλές ελλείψεις, αναγκάζοντας όμως το παιδί (αν μένει επαρχία) να εγκαταλείψει την οικογένειά του και επιπλέον τα τελευταία χρόνια μπορεί να υπάρχει ένας ειδικός παιδαγωγός στην τάξη. Μέχρι εκεί. Δεν υπήρχε καμία πρόνοια στη δική μου περίπτωση εκείνα τα χρόνια -της δεκαετίας του 80- ούτε και από το σχολικό μου περιβάλλον όταν και ξεκίνησε η απώλεια της όρασης, καμία ενημέρωση της οικογένειάς μου, με άφηναν απλώς να ταλαιπωριέμαι… Πηγαίνοντας στην Αυστραλία βέβαια το πρόβλημα εντοπίστηκε -την πρώτη κιόλας μέρα- από το δάσκαλο, ενημερώθηκαν οι γονείς μου, ήρθε κλιμάκιο με ειδικούς παιδαγωγούς, πέρασα από διάφορα τεστ με σκοπό να κατανοήσουν το μέγεθος του προβλήματος και να το προσδιορίσουν, έγινε διαμόρφωση της τάξης, πρόσεχαν κάθε λεπτομέρεια και όλα αυτά το μακρινό 1987…

Ο κόσμος που έχει όραση σε αποδέχεται;
Άλλοι ναι, άλλοι όχι. Πολλοί με λυπούνται και το εκδηλώνουν με διάφορους τρόπους, φαίνεται ο τρόπος που σου μιλάει κάποιος, το ύφος του, περνάω από κάπου και ακούω σχόλια μεταξύ τους «το κοριτσάκι δεν βλέπει», «το κακόμοιρο». Τελευταία ήθελα να βρω σπίτι να νοικιάσω και επειδή δεν έχω όραση δεν μου εμπιστευόντουσαν τα σπίτια τους, αυτό με είχε ενοχλήσει και στεναχωρήσει… Μια κυρία μου είπε χαρακτηριστικά «θέλουμε κάποιος να μας το προσέξει το σπίτι…», δεν έλεγε όχι αλλά η γενικότερη στάση της αυτό έδειχνε. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που έχουν αντίληψη και μου συμπεριφέρονται φυσιολογικά σα να μην βλέπουν ότι έχω πρόβλημα όρασης, σαν κανονικό άνθρωπο γιατί ουσιαστικά αυτό είμαι, ένα κανονικό άτομο.

Human

Νικολέττα θα ήθελες να αφήσεις κάποιο δικό σου στίγμα στη ζωή;
Δεν ονειροβατώ, είμαι ρεαλίστρια, αν μπορούσα να κάνω κάτι για το καλό του συνόλου, που θα τους ωφελούσε όλους, ναι. Να κάνω κάτι μόνο για το όνομά μου, να το θυμούνται οι άλλοι, μου είναι εντελώς αδιάφορο, κάτι που θα ανέβαζε το εγώ μου, μια φήμη, όχι δεν το θέλω. Για να βελτιώσω την κατάσταση και τη ζωή έστω και κάποιων, αυτό θα το ήθελα, μόνο έτσι.

Πόσο ενοχλητικές είναι οι ταμπέλες και οι ετικέτες όταν μπαίνουν στους ανθρώπους;
Είναι πάρα πολύ και πολλές φορές σου καταστρέφουν και τη ζωή. Εγώ θέλω ο άλλος να μην σταθεί σε μία ταμπέλα, απλά να δει εμένα σαν άνθρωπο, να προσπαθήσει να με γνωρίσει και να διαμορφώσει τη δική του προσωπική άποψη, όχι την άποψη του άλλου που έχει θέσει κάποια ταμπέλα, το τι ακριβώς είμαι εγώ όχι τι είναι όλοι οι τυφλοί ή όλοι οι Έλληνες ή όλοι οι Αμερικανοί, σε όλα βάζουμε ταμπέλες. Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, είναι ξεχωριστός, πρέπει να δίνουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον κάθε άνθρωπο -αν μας ενδιαφέρει κιόλας- και μετά να βάλουμε «ταμπέλα» δική μας ότι αυτός είναι καλοσυνάτος ή είναι ιδιότροπος αλλά πρέπει να δώσουμε χρόνο να τον γνωρίσουμε για να μπορέσουμε να τον χαρακτηρίσουμε. Αν μας ενδιαφέρει αυτό το άτομο θα ασχοληθούμε!

respect

Ποια είναι η άποψή σου για
την αγάπη: Αυτοθυσιαστική, όπως λέει η Βίβλος «δεν ζητάει τα δικά της συμφέροντα»…
τη φιλία: Φαίνεται στα δύσκολα, στον πόνο, στέκεται δίπλα σου, είμαι τυχερή γιατί έχω τέτοιους ανθρώπους δίπλα μου που την εκφράζουν!
τον έρωτα: Εφήμερος, χωρίς αγάπη έχει τελειώσει…
την ελευθερία: Πολύ σημαντικό αγαθό, έχουν αγωνιστεί ολόκληροι λαοί, ειδικά είμαι υπέρ της ελευθερίας του λόγου…
το γάμο: Είμαι παραδοσιακή [γέλια] για να υπάρξει ένας πραγματικά ευτυχισμένος γάμος πρέπει να έχουν όρεξη να αγωνιστούν και οι δύο πλευρές και λόγω πως οι άνθρωποι δεν έχουν διάθεση να το πράξουν καταλήγουν πολύ εύκολα στο χωρισμό… Είναι σα να κατοικείς σε ένα σπίτι που στάζει η στέγη και να την αφήνεις, να μην την φτιάχνεις και να αλλάζεις τόπο κατοικίας, όμως κάποια στιγμή και στο άλλο σπίτι θα στάξει η στέγη, το πιο λογικό είναι να καθίσεις να τη φτιάξεις και για να γίνει αυτό χρειάζονται δύο…
τη Θρησκεία και την Πίστη: Είμαι θρησκευόμενη και πιστεύω πως υπάρχει Θεός, ένας Θεός που ενδιαφέρεται για εμάς και έχει ένα όμορφο μέλλον για την ανθρωπότητα όπως υπόσχεται στη Βίβλο και αφήνω γενικά της αρχές της να καθοδηγούν τη ζωή μου. Όλη μου η ζωή διέπεται από αυτές τις αρχές!
το τσιγάρο: Είμαι αντικαπνίστρια, μολύνει το σώμα, καταστρέφει την υγεία. Δεν έχουμε δικαίωμα να κακοποιούμε το δώρο που μας έχει δώσει ο Θεός που είναι η υγεία μας…
το ποτό: Όταν δεν υπάρχει μέτρο κατατάσσεται στην κατηγορία του τσιγάρου! Είναι κάτι που μπορείς να το απολαμβάνεις αλλά πρέπει να υπάρχει μέτρο…
τα ναρκωτικά: Τι να πω… Είμαι εναντίον όλων των εθισμών…
τα ζώδια: Δεν τα πιστεύω καθόλου και έχω την πλήρη πεποίθηση πως δεν μπορούν τα άστρα να μου καθορίσουν τη ζωή ούτε την προσωπικότητά μου ούτε τίποτα!

περίπατος

Νικολέττα τι σε δυσκολεύει ιδιαίτερα στην καθημερινότητά σου;
Αυτό που με δυσκολεύει στη χώρα μας είναι πως δεν υπάρχει κοινωνική παιδεία. Ναι μεν όταν υπάρχει ένα πρόβλημα όρασης η κατάσταση είναι δύσκολη, όταν πρέπει να κυκλοφορήσεις έξω με το λευκό μπαστούνι δεν είναι εύκολο, δυστυχώς αυτή τη δυσκολία ο κόσμος -επειδή δεν έχει την απαιτούμενη παιδεία- την κάνει ακόμα μεγαλύτερη, όταν παρκάρει πάνω στo πεζοδρόμιο ή πάνω στη γωνία ή στη διάβαση ή διπλοπαρκάρει, όταν τα μαγαζιά βγάζουν τα διάφορα stands, σημαιούλες, διάφορα πραγματάκια πάνω στο πεζοδρόμιο που είναι ήδη άθλιο και ψάχνω να βρω χώρο να περάσω! Και οι πόλεις είναι εντελώς αφιλόξενες (και η επαρχία) για άτομα που έχουν δυσκολίες στην κίνηση, τα πεζοδρόμια είτε είναι ανύπαρκτα, είτε είναι γεμάτα κολόνες, δέντρα, αντικείμενα, σπασμένα πλακάκια, γούβες, οτιδήποτε. Συνέπεια όλων να μου δυσκολεύουν τη ζωή ακόμα περισσότερο…

Τι θα ήθελες να πεις στον κόσμο;
Καταλαβαίνω πως όλοι θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους, να βρουν μια θέση γρήγορης στάθμευσης, να τρέξουν, να προλάβουν, αλλά πριν βάλουν οπουδήποτε το αυτοκίνητό τους πρώτα να το σκεφτούν, γιατί στη θέση που είμαι εγώ μπορεί να έρθει ο οποιοσδήποτε, να σκεφτούν ποιον θα εμποδίσουν, οκ μπορεί εγώ εδώ να βολεύομαι αλλά μπορεί να ξεβολεύω κάποιον άλλον, κάποιο συνάνθρωπό μου! Επιπλέον οι Έλληνες είναι καλόκαρδοι και γενικά θέλουν να βοηθάνε στο δρόμο, όμως όταν θελήσουν να βοηθήσουν έναν άνθρωπο πρώτα να σιγουρευτούν αν πραγματικά χρειάζεται τη βοήθειά τους και έπειτα να σκεφτούν με ποιο τρόπο μπορούν να τον βοηθήσουν αληθινά και δεν το κάνουν απλά για να ικανοποιήσουν τον εαυτό τους λέγοντας «σήμερα έκανα μια καλή πράξη, βοήθησα έναν άνθρωπο». Θέλω να εξηγήσω ότι αντιλαμβάνομαι πως έχω το πρόβλημα όρασης και ότι έχω δυσκολίες και ότι χρειάζομαι βοήθεια, δεν είμαι υπερήφανη ούτε υπερόπτης για αυτό και όταν χρειάζομαι βοήθεια τη ζητάω τη βοήθεια, απλά δεν χρειάζομαι για τα πάντα. Αυτό πρέπει να το καταλάβει ο κόσμος. Γιατί έχει τύχει πολλές φορές να αρνηθώ βοήθεια και να ακούσω «είστε όλοι ιδιότροποι, υπερήφανοι, τέτοιοι είστε όλοι σας, δεν δέχεστε βοήθεια», η ετικέτα που λέγαμε νωρίτερα, μα δεν τη χρειάζομαι πάντα, γιατί άμα δεχτώ κάτι που δεν χρειάζομαι δυσκολεύω ακόμα περισσότερο την κατάστασή μου! Και επειδή πολλοί το κάνουν με το δικό τους τρόπο αφού δεν ρωτάνε, αποφασίζουν ακόμα και πού θα πας.

Δηλαδή κάποιοι σε αντιμετωπίζουν μερικές φορές σα μαριονέτα; Δεν δείχνουν τον απαιτούμενο σεβασμό; Μήπως είναι και θέμα άγνοιας και ελλιπούς ενημέρωσης;
Κάπως έτσι, σίγουρα υπάρχει άγνοια, σαν να ξεχνάνε κάποιοι πως είμαι άνθρωπος με προσωπικότητα. Με περνάνε απέναντι μερικές φορές ενώ μπορεί να θέλω να στρίψω, «μα γιατί» μου λένε… Αν βρεθώ βέβαια σε ένα δρόμο επικίνδυνο, δέχομαι ευχάριστα την προσφορά κάποιου να με βοηθήσει να περάσω με ασφάλεια απέναντι, δεν είμαι χαζή να πω όχι, αν είναι διπλής κατεύθυνσης για παράδειγμα και έχει συνέχεια φασαρία, δεν μπορώ να καταλάβω εύκολα πότε έχουν σταματήσει τα αυτοκίνητα. Του λέω ευχαριστώ που με βοήθησε, αλλά αν μετά επιμένει να με πάει και πιο πέρα και εγώ δεν το χρειάζομαι, αρχίζουν οι παρεξηγήσεις… Φυσικά αυτό δεν ισχύει για όλο τον κόσμο, υπάρχουν και αρκετοί συνάνθρωποι που με σέβονται!

ελληνικό πεζοδρόμιο

Πόσο αληθινό είναι να ακούς από πολλούς για ό,τι μικρό ή μεγάλο κάνεις για «δύναμη ψυχής» ή «βλέπει με τα μάτια της ψυχής»;
Νομίζω ότι είναι ψεύτικο, υποκριτικό. Γιατί να θεωρείται επίτευγμα κάτι που κάνω εγώ και όχι κάποιος άλλος; Επειδή έχω το πρόβλημα όρασης; Γιατί πάντα το πρόβλημα όρασης να θεωρείται «δεν μπορώ να κάνω τίποτα»; Πρέπει να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι κάνουμε τα πάντα, με διαφορετικό κάποιες φορές τρόπο. Απλά χρειαζόμαστε και λίγη βοήθεια ορισμένες στιγμές, αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα. Και εγώ διαβάζω, απλά το κάνω με τα χέρια μου ή με την ακοή, όχι με τα μάτια, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, γιατί να χρειάζεται κάποιος να μου πει μπράβο;

Νικολέττα πώς αντιλαμβάνεσαι την «οπτική» ποιότητα ενός ανθρώπου;
Από το χρώμα της φωνής, από τον τρόπο που ρέει ο λόγος του, αν κομπιάζει, από αυτά που λέει, απ’ τον ήχο ουσιαστικά!

Τι άλλο κάνεις στη ζωή σου; Ποιες είναι οι δραστηριότητές σου;
Γυμνάζομαι σχεδόν σε καθημερινή βάση, κάνω παραδοσιακό χορό σε γκρουπ στο Φάρο Τυφλών, παλιότερα λάτιν στη Θεσσαλονίκη, κάνω κομποδετική με την τεχνική «μακραμέ» και επίσης αναλύω και συζητάω με άλλους ανθρώπους νοήματα της Αγίας Γραφής που αφορούν τη ζωή και το μέλλον μας!

Νικολέττα σε ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη!

Ο οίκτος και οι ετικέτες δεν αρμόζουν στους ανθρώπους που έχουν χάσει την όρασή τους (και όχι μόνο) και είναι αναγκαίο να το συνειδητοποιήσουμε όλοι αυτό. Ας εστιάσουμε στον κάθε άνθρωπο και στις πράξεις του. Η ορθή ενημέρωση οδηγεί στην αποφυγή υπερβολών και στη σωστή αντιμετώπιση και κατανόηση προβλημάτων και αναγκών και ο σεβασμός που οφείλουμε να δείχνουμε σε όλους τους ανθρώπους είναι αρκετός και για τους τυφλούς συνανθρώπους μας!

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…


facebook

 

 


Η 15η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού με στόχο τη διάδοση της μεγάλης σημασίας της χρήσης του και την αντιμετώπιση των προβλημάτων που συναντούν οι συνάνθρωποί μας που το χρησιμοποιούν στις καθημερινές τους μετακινήσεις!

Για περισσότερες πληροφορίες και πληρέστερη ενημέρωση επιλέξτε τους παρακάτω συνδέσμους (πατώντας πάνω στην περιγραφή)

Φάρος Τυφλών Ελλάδας

Σκύλοι Οδηγοί Ελλάδας

Ελληνική Σχολή Σκύλων-Οδηγών Τυφλών «Λάρα»

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τυφλών

Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών

Κώδικας Μπράιγ – Βικιπαίδεια

Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας

 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ένας τυφλός είναι πάνω απ’ όλα άνθρωπος! Συνέντευξη με τη Νικολέττα Μπακοπάνου!”

  1. καταπληκτική συνέντευξη!! δίνει πολλά μαθήματα συμπεριφοράς όχι μόνο προς τους συνανθρώπους μας με αναπηρία, αλλά προς όλο τον κόσμο ακόμη και προς τον ίδιο μας τον εαυτό…

    Μου αρέσει!

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s