Αδιαφορία και εγωισμός στη σχέση. Έρχονται σκέψεις, ακολουθεί η πράξη

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

ιδιοτέλειαΉσουν ένας άνθρωπος που έχτιζα όνειρα, έλεγα πως πέρναγα όμορφα, ήσυχα, την αδιαφορία σου την μέτραγα έτσι, πίστευα ότι είχαμε τόσα κοινά αλλά δεν φαίνονταν, πως κάπου ταιριάζαμε… Διαφορές πολλές, αμέτρητες, όλες τις ξεπερνάγαμε με έναν δικό μας μαγικό τρόπο, δηλαδή με συνεχείς δικές μου υποχωρήσεις και χαιρόμουνα για σένα, για τον ενθουσιασμό σου, το χαμόγελο σου… και ήλπιζα. Στα προβλήματα έλεγα ότι δεν ήταν η ώρα να διαλέξουμε άλλα μονοπάτια, στο πρόσωπό σου είχα βρει μια ομορφιά, μια απλότητα, ένα νόημα, αυτό της αληθινής αγάπης, δυστυχώς κορόιδευα τον εαυτό μου…

Παρεμβάσεις από τρίτους στη σχέση μας, προσποιητές ζήλειες, προσβολές, ένας ασφυκτικός κλοιός γύρω μου και από παντού, «όχι, μη φοβάσαι, τα ελέγχω, υπερβάλλεις, δεν έχεις δίκιο» μου έλεγες και εγώ σε πίστευα, γιατί στα μάτια σου, στα λόγια σου έβλεπα μόνο αλήθεια… Μόνο που δεν ήξερα πως η αλήθεια σου ήταν ψέμα και δεν με άκουγε η ψυχή σου πραγματικά… Δεν τόλμησες ποτέ να με ρωτήσεις ένα απλό «τι κάνεις», να με πάρεις μια αγνή αγκαλιά σε ανύποπτο χρόνο. Όταν σου ζητούσα κάτι απλό ήταν δύσκολο για σένα, όταν ήθελες τον ουρανό με τ’ άστρα τσακιζόμουνα να στον φέρω, η αχαριστία ήταν όμως αχώριστη φίλη σου και δεν αναγνώριζες τίποτα, σου έλυνα όλα σου τα προβλήματα χωρίς να σε νοιάζει το προσωπικό μου κόστος ενώ εσύ μου δημιουργούσες θέματα εκεί που συνήθως δεν υπήρχαν, σε υλικές αστειότητες ή σε ανύπαρκτα ζητήματα. Έτσι το δηλητήριο έπεφτε σταγόνα σταγόνα στη σχέση μας, το φώναζα με τα μάτια μου, στο έλεγα με την καρδιά μου, μην το αφήνεις να μας σκοτώνει, δυστυχώς η προσπάθεια μου δεν έφτανε…

Όμως μία αγάπη χωρίς αντίκρυσμα είναι ελεύθερη πτώση από ψηλά, μετατρέπεται σε εκμετάλλευση, χάνεται η ψυχική επαφή, διαλύεται η σαρκική… Προσπαθώ να συνεχίσω να είμαι δίπλα σου αλλά το φαρμάκι της αδιαφορίας μου κόβει την ανάσα, μου κλείνει τα μάτια, μου σφραγίζει το στόμα… Ψάχνω απεγνωσμένα μία λύση, να αποφύγουμε το χωρισμό, όμως πλέον είναι αργά γιατί και πάλι δεν είσαι εδώ, όπως δεν ήσουν ποτέ αληθινά δίπλα μου, προτίμησες τον σίγουρο δρόμο τον γνωστό, το βατό, της μιζέριας, του εγωισμού, της φυγής και της άρνησης…

άδοξο τέλος Η πίκρα σου γινόταν δική μου όταν στεναχωριόσουν, τρελαινόμουνα όταν σε αδικούσαν και εσύ δεν μίλαγες, σε ήθελα άνθρωπο ελεύθερο από τα διάφορα δεσμά που σου είχαν επιβάλλει άσχετοι. Και όταν κάποιοι σε πέταγαν εγώ σε μάζευα γιατί σε θεωρούσα φτιαγμένη από τα καλύτερα υλικά… Στο τόνιζα με κάθε μέσο «εγώ είμαι δίπλα σου», το έκανα πράξη στη σχέση μας με απόλυτο σεβασμό στο πρόσωπό σου και τα «θέλω σου». Και σε κάθε σου χαρά, καμάρωνα για σένα, ποτέ όμως δεν ενθουσιάστηκες για κάποια επιτυχία μου, έβρισκες πάντα τον τρόπο να τη μετριάσεις, να την υποβαθμίσεις, λες και ήμουν ένας απλός περαστικός ξένος…

Και εγώ πάλι σε αναζητώ, γιατί ακόμα διακρίνω την αρχική μορφή σου, αυτή που έβλεπα καιρό πριν, τότε που ήσουν ο τέλειος άνθρωπος για μένα…Δεν έφυγα ποτέ, ήμουν δίπλα σου κάθε μέρα, σε ό,τι με χρειαζόσουν, ήμουν όμως και εκεί που δεν ήξερες, εκεί που πόναγες, εκεί που ήθελες ένα στήριγμα αλλά ντρεπόσουνα να το ζητήσεις. Δυστυχώς όμως στη ζωή δεν επικρατούν πάντα τα συναισθήματα αλλά όσα αποσκοπούν μόνο στα ατομικά μας συμφέροντα, ακόμα και αν κάποιες φορές μας βλάπτουν και εσύ αυτά προτίμησες και όχι τη συμπόρευση της αγάπης μας με ανιδιοτέλεια…

εγωισμός

Σου ζήτησα να ζούμε τη σχέση μας, την καθημερινότητά μας μέσα στο διάλογο και στα μικρά πράγματα. Η επιβίωση με την καρδιά, τις αξίες, με την ειλικρίνεια και την κουβέντα, την παρέα, αυτές ήταν οι σταθερές αρχές μας στο ξεκίνημα. Θυμάμαι που λέγαμε «εκτίμησε αυτό που έχεις, τίποτα δεν είναι αυτονόητο σε αυτή τη ζωή τη μικρή, δέξου αυτά που σου προσφέρω, τα δωρεάν αλλά σημαντικά και δυσεύρετα, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα χάδι, μια ματιά, την αγάπη…». Δεν παραλείπω βέβαια και τα υλικά αλλά εάν τα αναφέρω φοβάμαι πως θα παρεκλίνει η σκέψη σου και θα παραπέσει στον εγωισμό και στα ψεύτικα μεγάλα λόγια «πως ό,τι έκανες δεν το έπραξες με την καρδιά σου», άλλωστε τα υλικά αγαθά αναπληρώνονται, έστω και δύσκολα κάποιες φορές, σε αντίθεση με τα ψυχικά που στοιχίζουν πολλές φορές μόνιμα…

Τελικά απορρίφθηκα ως άνθρωπος, ως προσωπικότητα, ως ύπαρξη. Δεν κατάφερες να μου πεις ποτέ «σ’ αγαπώ», το «κράταγες» και όταν υποκρίθηκες και το ψέλλισες δεν μπόρεσες να το κάνεις πράξη… Δεν έδειξες καμία διάθεση να αγωνιστούμε στη ζωή μαζί! Έτσι με πόνο αφήνω μία αγάπη μονόπλευρη και όλα τα όνειρα που την συνόδευαν. Αν δεν το κάνω η δυστυχία θα σκεπάσει τα πάντα… Η απόφαση δεν είναι εύκολη, ο παράγοντας «συνήθεια» ισχυρός, θα δυσκολευτώ σε πολλά, όμως θα ξαναπάρω τη ζωή μου στα χέρια μου!

Η συγγνώμη, η παραδοχή, η ατομική ελευθερία στη σχέση, η κατανόηση του άλλου, η συζήτηση, όλα μέσα σε ένα πλαίσιο σεβασμού με διαλόγο και αυτοκριτική, θα έσωζαν πολλές σχέσεις! Αλλιώς ο χωρισμός είναι αναπόφευκτος και ίσως η καλύτερη λύση…

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…


facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s