Εγκυμοσύνη: Υποκλίνομαι στις γυναίκες

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

ΕγκυμοσύνηΜία μέρα, βηματίζοντας με αργό τέμπο σε πυκνοκατοικημένο σημείο, παρατηρούσα και πάλι συμπεριφορές, ανθρώπους, προσπαθώντας να καταλάβω, να κατανοήσω, ψάχνοντας το δύσκολο, το περίεργο, να θαυμάσω διάφορα πράγματα γύρω μου, αναζητώντας επιτεύγματα, να κρίνω καταστάσεις. Δίπλα μου πέρασε μία γυναίκα έγκυος και με έσπρωξε ελαφρά, συγγνώμη –μου είπε, με ξύπνησε για λίγο από τον άτυπο λήθαργο της σκέψης μου. Με προσπέρασε γρήγορα, δεν της έδωσα ιδιαίτερη σημασία και βυθίστηκα και πάλι στον εαυτό μου…

Μπαίνοντας αργότερα σε ένα υποκατάστημα του ΙΚΑ, υπήρχε μια μικρή ουρά από κουρασμένους ανθρώπους να περιμένουν με το χέρι απλωμένο για την πρόνοια του κράτους τους που τους εξαθλίωσε, σκυθρωποί, έτοιμοι να καταπιούν οτιδήποτε τους εμποδίσει, μια σκέψη που συντηρεί δυστυχώς την άγνοια και την προπαγάνδα, όταν ξέρουν πως δεν έχουν αυτό που θέλουν, όταν αισθάνονται την αδικία αλλά δεν έχουν επιλογή ή τουλάχιστον έτσι τους έμαθαν να νομίζουν… Μια ανούσια μουρμούρα περί πολιτικής είχε απλωθεί όταν μία έγκυος σε προχωρημένο στάδιο ζήτησε να περάσει να κάνει μια ερώτηση και ξαφνικά όλα τα προβλήματα του κόσμου ξεχάστηκαν και έπεσαν στο πρόσωπό της… Δια πυρός και σιδήρου κατάφερε να εξυπηρετηθεί, δεν έκανε πάνω από τρία λεπτά και το κλίμα άλλαξε υπέρ της μόνο μετά την αποχώρησή της, αφού όλοι αναγνώρισαν την αναγκαιότητα -λόγω της κατάστασής της- μετά Χριστόν βέβαια. Σύντομα το ξέχασα και αυτό…

Μυαλό

Πέρασαν μήνες και η γυναίκα μου έμεινε έγκυος και όλη μου η παρατήρηση στράφηκε σε αυτή, χωρίς να το ξέρει. Διότι τότε άρχισα να αναλογίζομαι τη σημασία της εγκυμοσύνης. Θυμήθηκα κάθε περιστατικό με έγκυο που εκτυλίχθηκε μπροστά μου. Δεν είναι απλό πράγμα ρε παιδιά να κουβαλάει κάποιος μία έξτρα ζωή στο σώμα του και συνοψίζω στα βασικά σημεία της εμπειρίας, με την ανδρική, εξ’ αποστάσεως ματιά.

Την εγκυμοσύνη μόνο μία γυναίκα μπορεί να τη διανοηθεί όταν τη ζει ή την έχει ζήσει στο παρελθόν, είναι ένας αγώνας αδιάκοπος από την πρώτη μέρα μέχρι την τελευταία. Κανένας άντρας δεν μπορεί καν να την ακουμπήσει τη διαδικασία αυτή, όσο κοντά και αν είναι στη σύντροφό του. Σκέφτομαι τις αγωνίες και τις σκέψεις από την πρώτη στιγμή που το έμαθε, τα όνειρα που έχτιζε, τις ανασφάλειες που ίσως να ένιωσε, έστω και για λίγο, για την ίδια, για τον άντρα της, για τον περίγυρο, για το παιδί της πάνω από όλα…

αγώνας

 

Αλλαγές στο σώμα, η προετοιμασία για να υποδεχθεί το μεγάλωμα του εμβρύου, σε καταστάσεις που η ίδια να μην μπορεί να επέμβει, προσπαθώ να σκεφτώ πώς είναι να ανέχεσαι αλλαγές μέσα σου που να μην τις ορίζεις καθόλου. Δύσκολο. Μπορεί ακόμα και η λέξη υπομονή μερικές φορές να ακούγεται αστεία… Η κοιλιά τσιτώνει σταδιακά, φάρμακα, συμπληρώματα, βιταμίνες, απότομη αλλαγή διατροφής και συνηθειών και όλα αυτά με χρονικούς περιορισμούς, δεν τα χωράει το μυαλό μου. Κι όμως…

Να μιλήσω για τον ύπνο; Πού να στρίψει και πού να κοιμηθεί; Μπρούμυτα δεν γίνεται, ανάσκελα να πνίγεται, δεξιά πλακώνει το συκώτι, αριστερά βαράει το παιδί… Δεν μπορεί αλλά τι να κάνει; Δύσκολο και αυτό και μέσα σε όλα να έχει και την έννοια να μη με ξυπνήσει, αν είναι δυνατόν… Και οι δουλειές της να συνεχίζονται, οι ανάγκες της να παραμένουν και να πολλαπλασιάζονται λόγω του παιδιού και αυτή εκεί, ακούραστη να δείχνει και να μην παραπονιέται κι ας μη μπορεί να σκύψει, να ντυθεί εύκολα, να δέσει τα κορδόνια της, να τεντωθεί, να φτάσει στο πάνω ράφι της κουζίνας, ένα «αααχ» ακούω κάποιες φορές και σκέφτομαι θα έφτασε στο αμήν…

ύπνος

Συζητώντας πολλές φορές τι νιώθει, πώς αντέχει, μου απαντά ότι δεν το συνειδητοποιεί αμέσως ούτε η ίδια αλλά της το υπενθυμίζει συνεχώς η νέα ζωή μέσα της, νομίζει πως βρίσκεται σε ένα όνειρο, παρηγορεί τον εαυτό της με τη σκέψη του ερχομού του παιδιού και ότι η ζωή της θα αλλάξει για πάντα, δένεται με αυτό το πλάσμα και βάζει στην άκρη κάθε δυσκολία που -υπό φυσιολογικές συνθήκες- δεν θα ανεχόταν ούτε στο ελάχιστο. Και το σώμα της παρά τους πόνους, τις καούρες, τα φουσκώματα, της εκπέμπει ένα ανεξήγητα όμορφο μήνυμα, μια εσωτερική ζεστή αγκαλιά, μια ανακούφιση…

Ανασφάλεια

Και έρχομαι στην πλευρά του άντρα που θεωρώ πως είναι σημαντικός και απαραίτητος αυτούς τους εννέα περίπου μήνες και ότι δεν πρέπει να μειώνουμε τη σημασία μας εμείς οι ίδιοι οι άντρες. Ο ρόλος του πατέρα ξεκινάει ευθύς αμέσως από τη σύλληψη και οφείλει να είναι παρών στην εγκυμοσύνη, αν δεν είναι δεν θα είναι ποτέ -κατά τη γνώμη μου. Να παρεμβαίνει και να διευκολύνει με όποιο τρόπο μπορεί την καθημερινότητα της, να βοηθάει την έγκυο γυναίκα με τη φυσική παρουσία του, τα ήρεμα λόγια του, με το παρεμβατικό του μασάζ στη γάμπα ώστε να διώξει την ενοχλητική κράμπα και με το συχνό του χάδι στην όμορφη φουσκωμένη κοιλίτσα! Μέχρι να έρθει το μεγάλο γεγονός της γέννησης!

έγκυος και άντρας

 

Δίπλα μου μια έγκυος, συγγνώμη να περάσω –μου λέει, ανοίγω χώρο και σκεπτόμενος τον αγώνα τής χαμογελάω και της λέω –με το καλό! Υπάρχει η μεγαλύτερη τέχνη της ζωής, επειδή όμως είναι αυτονόητη την ξεπερνάμε και την αγνοούμε, είναι δίπλα μας και μέχρι να τη δούμε χειροπιαστά με όλες μας τις αισθήσεις, ας ρίξουμε μια διαφορετική ματιά στις έγκυες γυναίκες και τον αγώνα τους για να φέρουν στον κόσμο το μεγαλύτερο δώρο για έναν άνθρωπο, ένα παιδί, δηλαδή την ίδια τη ζωή! Υποκλίνομαι!!!

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…


facebook

 

 

 

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s