«Άσμα ανείπωτο καλεί τον Γητευτή της Νύχτας», της ποιήτριας Μαρίας Μπιζάνου

Της ποιήτριας Μαρίας (Μόιρας) Μπιζάνου

Επιμέλεια: Γιώργος Πατσιλίβας

Μαρία Μπιζάνου

 

Ο ΓΗΤΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Έφτιαξα τον κόσμο μου στην αβεβαιότητα του ονείρου…
στο βάθος η συνείδηση μου φωνάζει: Προδοσία!
Και τώρα…
Καταρρέει από νοθευμένες στιγμές και μνήμες αποκηρυγμένες
Αναμνήσεις που αλυχτούν και αλλόφρονες καταιγίδες οδύνης που ξεσπούν
Ναρκοθετεί ο παραλογισμός τους ιριδισμούς της θλίψης
Οι ρωγμές αποτυπώνουν τα συντρίμμια της πλάνης
Οι ανάσες λυμαίνονται την εντροπία των ήχων της κραυγής.

Ο Γητευτής της Νύχτας κρατάει το κλειδί μιας πόρτας
που σωριάστηκε…
Ποιος απέμεινε να του πει πως καταδικάστηκα δις ισόβια στο ΧΘΕΣ;

Εγώ ακόμα σμιλεύω το ανέφικτο
Σαρκαστικά γελάει η ελπίδα στο άφατο
κι ο κόσμος συρρικνώνεται σε πένθιμες πομπές…

Καταπίνω φύκια και καίω λιβάνι
με τον καπνό ιχνηλατώ την παράνοια
Στάζω νέκταρ και αμβροσία…
επιστρέφω στο θάνατο συνθλίβοντας την επίγεια κόλαση μου.
Σε κοιμητήρι θαλασσινό εξαγνίζομαι, στο βυθό της Δήλου
-με τους μακρινούς ήχους της Απολλώνειας λύρας-
να γεννήσω τα πορφυρά δακρυά μου…

Ο Γητευτής της Νύχτας κρατάει το κλειδί ενός κόσμου
που σωριάστηκε…
Ποιος απέμεινε να του πει πως αθωώθηκα στο ΜΕΛΛΟΝ;

ανείπωτο άσμα και γητευτής της νύχτας

ΑΝΕΙΠΩΤΟ ΑΣΜΑ

Σε απόκρημνες σπηλιές κρύβομαι
Βουλιάζω στην πέτρα
Χώνω τα νύχια στη σιωπή
Τρέφομαι με τη σάρκα μου
Ξυπνώ τ’ αγρίμι μέσα μου
τον βρυχηθμό του ν ‘ακούσω
και τον αντίλαλο του να σπάει στις έρημες ξέρες…
Αγριεύει ο άνεμος
Φέρνει τη μυρωδιά του θανάτου
Γκρίζα τα σύννεφα
κουβαλάνε τον κεραυνό και τη φωτιά
στον ιερό τόπο του πόθου
που σκορπίζεται σε άπειροστιγμές
Ανασύρω από τα ηφαίστεια
υγρά πυρακτωμένα τα μάτια
προσάναμμα για το σώμα που
θέλει να χορέψει τον θάνατο μου
σ’ έναν έξαλλο και αρμονικό χορό.
Δεν έχει πατρίδα ο θάνατος
μονάχα της γης το χώμα αναγνωρίζει
Από κάθε πόρο του σώματος
αδειάζει το αίμα σε νεκρικό ρυάκι
και σε ματωμένους ορίζοντες ξαποσταίνει
τα τσακισμένα δάκρυα που την αυλαία κλείνουν
με το άφωνο το άσμα το ανείπωτο…

Να κοιμηθώ θέλω! Ν’ αναπαυτεί η ψυχή
ερημική ασάλευτη γαληνεμένη


facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s