Δημοψήφισμα: Η μεγαλύτερη απόδειξη της απάτης ενός χρεοκοπημένου συστήματος

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

δημοψήφισμα

Στημένο παιχνίδι με μια κυβέρνηση -όποια και αν είναι αυτή- που μόνο παγίδες τοποθετεί και όπου σε μαγκώσει… Μια προσπάθεια να διαλυθεί ό,τι θετικό έχει απομείνει… Και στα συντρίμια, το δημόσιο της λούφας μεγαλουργεί, το βόλεμα ανθεί, η πρωτοβουλία καρπαζώνεται… Και το φακελάκι παραμένει παντός καιρού… Δημοψήφισμα λοιπόν για τα μάτια του κόσμου, με τα δολώματα πολλά, για να περάσουν τα δόλια τεχνάσματα, τα αποφασισμένα…

Το δημοψήφισμα έγινε για να μην υπάρξουν αντιδράσεις στην επιβολή των capital controls που ήταν δρομολογημένα αλλά δεν υπήρχε τρόπος ώστε να τα περάσουν αλλιώς. Το δημοψήφισμα ήταν η ωραία δικαιολογία και φυσικά η μάζα το πίστεψε. Όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει ότι τα capital controls έγιναν λόγω του δημοψηφίσματος. ΛΑΘΟΣ. Το δημοψήφισμα ανακοινώθηκε για να ΕΠΙΒΛΗΘΟΥΝ τα capital controls. Και για να ξεσπάσουν και να απορροφηθούν οι αντιδράσεις των 6 ετών κρίσης σε ένα «άδειο» κουτί… Να πέσει σιωπή στην κατάσταση αυτή, όπως και έτσι συνέβη τελικά… «ο κυρίαρχος λαός μίλησε» εξάλλου…

Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όμως όλοι. Περαιτέρω περιορισμός του χρήματος σε μία ήδη περιορισμένη οικονομία, με τις ελπίδες για επενδύσεις να σκορπάνε και επιπλέον περικοπές σε χαμηλούς μισθούς και συντάξεις και φορολογία στα πάντα εκτός από τον… πλούτο… Και η πραγματική ανεργία να ανεβαίνει… η πείνα να θεριεύει… και η κοροϊδία να κυριαρχεί και να βασιλεύει… Και να βρίσκει και χειροκροτητές…

βολεμένοι

Η προσπάθεια λοιπόν αποδόμησης συνεχίζεται… οι «τεμπέληδες» αυξάνονται και δεν εργάζονται, ενώ οι τεμπέληδες πληρώνονται κανονικά με παχυλούς μισθούς και φακελάκια… Το δημοψήφισμα ήρθε να συμπληρώσει απλώς το κενό. Ένα κενό δημοκρατίας και σεβασμού στον πολίτη και των αποφάσεών του. Με αντιστροφή του αποτελέσματος ενός δημοψηφίσματος, είναι σα να κερδίσει την πλειοψηφία στη βουλή το τελευταίο κόμμα των εκλογών με 3% και να μην μιλήσει κανείς, να το θεωρήσουν όλοι φυσιολογικό…

Πιστεύω ότι όλοι ξεγελάστηκαν. Κάποιοι του ΝΑΙ δεν ήθελαν να χάσουν όλα τα προνόμιά τους (πλουτοκράτες, συνδικαλιστές, «φωτισμένοι» διασκεδαστές κ.α.) αλλά και να διατηρήσουν το σχετικά υψηλό τους βιοτικό επίπεδο ή να περισώσουν το «λίγο» του μισθού ή της σύνταξής τους ή πείστηκαν -ανοήτως όπως αποδείχθηκε- ότι η Ελλάδα θα βγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και με το φόβο του επερχόμενου Αρμαγεδώνα… Και περίμεναν πλεονεκτήματα και καλύτερη αντιμετώπιση συμπλέοντας με την πολιτική του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ και ας μην συμφωνούσαν στα  περισσότερα…

φακελάκι

Πολλοί του ΟΧΙ δεν ήθελαν να παραδοθούν «άνευ όρων», δεν ήθελαν το μνημόνιο αλλά έναν άλλον δρόμο χωρίς λιτότητα, με αξιοπρέπεια και επενδύσεις, απαιτώντας την πνευματική τους ελευθερία και υπόσταση. Εξαπατήθηκαν. Πολλοί άλλοι πίστεψαν το παραμύθι των δήθεν αντιμνημονιακών. Εξαπατήθηκαν και αυτοί. Φυσικά ανάμεσά τους πλήθος βολεμένων που νόμιζαν ότι θα θίγονταν οι θεσούλες τους με το ΝΑΙ αλλά -ευτυχώς για αυτούς και δυστυχώς για τους πολλούς- αργότερα συνειδητοποίησαν ότι έκαναν λάθος, διασώθηκαν και συνεχίζουν να ευημερούν στις πλάτες των υπολοίπων…

Και στις δύο πλευρές σκόρπισαν απλοί άνθρωποι που συνεχίζουν να πληρώνουν τα σπασμένα… Χωρίς λεφτά και εργασία, δίχως παιδεία και υγεία ουσιαστικά, να προσπαθούν να επιβιώσουν χωρίς όμως κανένα προσωπικό όραμα… Βλέπουν τους φόρους και τα χρέη να αυξάνονται και παρακολουθούν αμήχανοι, παρακαλώντας για ένα συσσίτιο ή ένα επίδομα ανεργίας και βλέποντας τους δικούς τους ανθρώπους να μεταναστεύουν ή να αυτοκτονούν χωρίς καμία όμως προσπάθεια βελτίωσης και αλλαγής του ίδιου τους του εαυτού…

Το δημοψήφισμα είναι η απτή εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, που λέει ότι θέλει να κάνει αλλαγές αλλά λίγοι τελικά από τους μεμονωμένους πολίτες θέλουν να αλλάξουν. Οι περισσότεροι περιμένουν από τους άλλους. Και τελικά αναλαμβάνουν δράση αυτοί οι άλλοι, οι οποίοι κοιτάνε μόνο τα συμφέροντά τους και οι υπόλοιποι απλώς βρίζουν και αγανακτούν, μένοντας θεατές στη δική τους τη ζωή για μια ακόμη φορά, παραμυθιασμένοι και ικανοποιημένοι από το χάιδεμα των αυτιών που στοιχίζει ακριβά σε μνημόνια και ό,τι αυτό συνεπάγεται…

αγανακτισμένοι

Θα συνεχίσουμε λοιπόν αδρανείς; Θα επιχειρήσουμε να δραστηριοποιηθούμε ενεργά; Μαγικό ραβδάκι δεν υπάρχει αλλά όσο συνεχίζουμε να εθελοτυφλούμε ως κοινωνία ότι όλα βελτιώνονται, ότι ο κόσμος στρέφεται στην ποιότητα ενώ αυτό δεν ισχύει σε κανένα τομέα και καμία παθογένεια δεν έχει χτυπηθεί όλα αυτά τα περίφημα χρόνια της «κρίσης», όσο τσακωνόμαστε για τους πολιτικούς και τα κόμματα και περιμένουμε τον επόμενο «μεσσία», απλώς θα αναπαράγουμε αυτήν την κατάσταση.

Δεν είμαι αισιόδοξος. Είναι πολλοί οι βολεμένοι και το κράτος χρειάζεται χρήματα. Και για αυτούς και για τις ανάγκες του. Και όσο δεν τους ακουμπάει αυτούς θα τα παίρνει από τους λοιπούς που θα πληρώνουν το λογαριασμό με το τίποτα της τσέπης τους και την ανοχή του μυαλού τους… Και κανένα δημοψήφισμα δεν θα μπορέσει να βοηθήσει…

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…


facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s