Στο γραφείο του ψυχολόγου: η πρώτη της φορά

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα
psychotherapist.png

Έφτασε 20′ νωρίτερα από το προγραμματισμένο ραντεβού. Σκέφτηκε πως θα την περάσει για απελπισμένη, έτσι αποφάσισε να κάνει μια βόλτα στο τετράγωνο και να επιστρέψει στην ώρα της. Ωραία γειτονιά, πολύ πράσινο, μακριά από φασαρίες, χωρίς αδιάκριτα βλέμματα,  ό,τι πρέπει για γραφείο ψυχολόγου. Για να δούμε, τι σόι πράγμα είναι αυτός ο «ειδικός». Για να είμαι ειλικρινής, δεν πολυπιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι, αλλά η Κατερίνα επέμενε πως αυτός θα με βοηθήσει. Όταν, λέει, είχε τις μαύρες της μετά το χωρισμό της με τον Ανδρέα, μόνο αυτός κατάφερε να την κάνει να καταλάβει τους λόγους που οι σχέσεις της οδηγούνται πάντα σε αδιέξοδο. Μου έμπλεκε τον πατέρα της στην κουβέντα, τη σχέση του με τη μάνα της, τις πεποιθήσεις της που είναι δυσλειτουργικές και κάτι άλλα ψυχολογίστικα που εμένα με κουράζουν. Εγώ βέβαια ξέρω τους δικούς μου λόγους, έχω μαγνήτη προβληματικών ατόμων από την παιδική μου ηλικία, ακόμη και στο σχολείο αν υπήρχε ένα βλαμμένο παιδάκι σε εμένα θα κόλλαγε. Αλλά οκ, ας δούμε τι έχει να πει και η επιστημονική κοινότητα για τα περίπλοκα συναισθηματικά μου ζητήματα.

Έφτασε πάλι μπροστά από την πόρτα του. Είχαν περάσει μόλις 10′ και περίσσευαν άλλα 10′. Θα χτυπήσω το κουδούνι, δεν μπορώ να κόβω βόλτες γύρω γύρω, θα με περάσουν για τρελή. Και τι έγινε, στο κάτω κάτω θα σκεφτεί ότι είμαι συνεπής και σέβομαι το χρόνο του. Χτύπησε το κουδούνι διορθώνοντας ταυτόχρονα την έκφραση του προσώπου της προς το χαμογελαστό. Πώς να είναι άραγε η εμφάνισή του; Τον φαντάζεται ψηλό, σοβαρό, λιγομίλητο, μέσης ηλικίας, με γυαλιά και ίσως κοστούμι. Της ήρθε στο μυαλό η κλασική μορφή του Φρόυντ. Λες να την ξαπλώσει και σε ντιβάνι;  Θα νιώθει άβολα.

Η πόρτα άνοιξε και την ξάφνιασε το χαμογελαστό πρόσωπο του σχετικά νεαρού κυρίου, μετρίου αναστήματος, με κοτσίδα, τζηνάκι και σνήκερς. Θα είναι ο γραμματέας του, συμπέρανε. Με μια ζεστή χειραψία, την καλωσόρισε. ‘Σε 10’ θα τα πούμε», της είπε, δείχνοντάς της τον καναπέ στο χώρο αναμονής. Με ανάλαφρο βήμα ανέβηκε τη σκάλα και έκλεισε την πόρτα του γραφείου του.

Έμεινε να κοιτάζει το κενό. Τι είναι αυτός; Έτσι είναι οι ψυχολόγοι; Συμπαθητικός είναι, αλλά είναι  έμπειρος; Και τι να μου πει αυτός που εγώ δεν γνωρίζω; Μήπως έκανα λάθος που ήρθα;   Έριξε μια προσεκτική ματιά στο χώρο. Μίνιμαλ διακόσμηση, ζεστά χρώματα, φιλόξενος χώρος. Λες να έχει κάμερες και να με παρακολουθεί;  λες αυτά τα 10′ να με μελετάει; πώς να του φαίνομαι άραγε; μήπως τα μαλλιά μου, που δεν τα περιποιήθηκα, με κάνουν να δείχνω καταθλιπτική; μήπως τα ρούχα μου δεν είναι κατάλληλα για την περίσταση; ας καθίσω πιο άνετα στον καναπέ, είμαι πολύ σφιγμένη, μη σκεφτεί πως είμαι ντροπαλή. Έπιασε ένα περιοδικό που είχε τσεκαρισμένη μια σελίδα στη μέση. Ένα αφιέρωμα στο συγκεκριμένο ψυχολόγο, ο οποίος εκεί φαινόταν πιο σοβαρός και «επιστημονικός», απαντούσε σε ερωτήματα που αφορούν στην ψυχοθεραπεία.  Η αλήθεια είναι πως ο λόγος του θα μπορούσε να πείσει και τον πιο καχύποπτο για τη θεραπευτική του δουλειά. Άλλωστε δεν κάνουν τα μούσια τον ψυχολόγο, μάλωσε τον εαυτό της που τον έκρινε από την εμφάνιση.

Ξαφνικά αγχώθηκε. Τι θα του πω τώρα; πώς θα του ανοιχτώ; δεν είμαι προβληματική εγώ, είμαι σίγουρη πως αυτό θα το διακρίνει από την αρχή, εννοείται πως οι άλλοι πελάτες θα έχουν πιο σοβαρά θέματα να επιλύσουν. Άκουσε από το βάθος του γραφείου του μια γυναικεία φωνή να τον χαιρετά. Καμιά κακομοίρα θα είναι…

Μια όμορφη, περιποιημένη κοπέλα κατέβηκε τη σκάλα. Αγέρωχη, ούτε καν έστρεψε το βλέμμα της προς την αίθουσα αναμονής, κατευθύνθηκε προς την έξοδο με τα βήματα της σιγουριάς του ανθρώπου που έχει «δουλέψει» τα θέματά του.  Ένιωσε να μικραίνει στον καναπέ, να γίνεται σχεδόν ανύπαρκτη, ένιωσε σκουπίδι στο πέρασμα της κοπέλας που μόλις είχε φύγει και είχε αφήσει το άρωμά της στον αέρα. Ένιωσε ένα τίποτα.  Της ήρθε τα βάλει τα κλάματα.  «Ελάτε», τη συνέφερε η σταθερή φωνή του ψυχολόγου.

Ανέβηκε τη σκάλα σαν το παιδί που ανεβαίνει πρώτη φορά στη σκηνή να πει το ποίημά του και ψάχνει με το βλέμμα το μπαμπά του. Που όμως δεν είναι ποτέ εκεί. Σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε τον ψυχολόγο. «Μην ανησυχείς, είμαι εδώ», της είπαν τα μάτια του.


magika

Μαρία Πατσιλίβα
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δείτε εδώ όλα τα άρθρα της…

 

facebook

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Στο γραφείο του ψυχολόγου: η πρώτη της φορά”

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s