Οι άνθρωποι που με κάνουν να νιώθω «σαν στο σπίτι μου»

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

true_friendsΜεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ ότι οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφομαι μειώνονται και πως τα κριτήριά μου έχουν γίνει πιο συγκεκριμένα. Σίγουρα δεν είμαστε όλοι ίδιοι ούτε μπορούμε να ταιριάξουμε με όλους. Και φυσικά κανείς δεν είναι καλύτερος από τον άλλον, απλώς πρέπει να απενοχοποιήσουμε το γεγονός ότι θα χρειαστεί να επιλέξουμε. Προτιμώ λοιπόν τους ανθρώπους που με κάνουν να αισθάνομαι απόλυτα αποδεκτή και άνετη, όπως όταν κυκλοφορώ στο σπίτι μου με το παλιό μου φούτερ και την ξεβαμμένη φόρμα.

Τι άλλαξε όμως σε σχέση με παλιά;

Η πιο ειλικρινής σχέση με τον εαυτό μου. Αναγνωρίζω πιο εύκολα τα συναισθήματά μου, ακόμη και τα καλυμμένα. Έχω κάποια τρικ που με βοηθούν να καταλάβω έγκαιρα αν ο απέναντί μου ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που με κάνουν να νιώθω «σαν στο σπίτι μου» και θα τα μοιραστώ μαζί σας:

  • Ακούω το σώμα μου. Αν νιώσω το στομάχι μου να σφίγγεται, αν χασμουριέμαι, αν νιώθω να πνίγομαι, να κουράζομαι, να πονάει το κεφάλι μου, τότε αφουγκράζομαι τα μηνύματα που μου στέλνει το σώμα μου. Το σώμα πάντα γνωρίζει.
  • Αφήνω να με δει κι από την ανάποδη. Δηλαδή δεν ανησυχώ τι άποψη θα σχηματίσει ο συνομιλητής μου και επιτρέπω να μάθει τα ελαττώματά μου, χωρίς επιφυλάξεις.
  • Δεν κρατάω άμυνες. Ούτε αισθάνομαι πως πρέπει να δικαιολογηθώ, να εξηγήσω, να απολογηθώ.
  • Θέλω να ακούω αλλά και να μιλάω. Είμαι διαθέσιμη να ακούσω τα «θέματά»του κάθε στιγμή και ταυτόχρονα θέλω να μοιράζομαι μαζί του τα πάντα, λες και είναι η αδελφή μου.
  • Δεν κάνω δεύτερες σκέψεις. Όλα είναι όπως λέγονται και όπως δείχνουν.
  • Δεν νιώθω ότι ο άλλος κάνεις δεύτερες σκέψεις. Αισθάνομαι ότι είναι αυθεντικός, βλέπω ένα πρόσωπο και δεν αναρωτιέμαι μήπως κρύβει κάτι, μήπως παρερμηνεύει, μήπως με κακοχαρακτηρίζει, μήπως με κουτσομπολέψει.
  • Κάνω σαν παιδί. Γελάμε, λέμε αστεία, κάνουμε τρέλες.
  • Νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με κάνει να θυμάμαι τα καλά μου στοιχεία και, γιατί όχι, να γίνομαι καλύτερη!
  • Δεν καταλαβαίνω πώς περνάει η ώρα. Και φυσικά ανυπομονώ να τον ξαναδώ.

Αυτούς τους ανθρώπους, όταν τους βρίσκουμε, νιώθουμε πως τους γνωρίζαμε από πάντα, σαν να μεγαλώσαμε μαζί στο ίδιο σπίτι. Κι ας έχουμε μόλις συστηθεί.


magika

Μαρία Πατσιλίβα
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δείτε εδώ όλα τα άρθρα της…

 

facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s