Η αξία να ζεις στο παρόν

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

Την παρατήρησε πώς έτρωγε το κρουασάν της. Απολάμβανε την κάθε μπουκιά. Τα χείλη και τα δάχτυλά της έσταζαν σοκολάτα κι αυτή, ανενόχλητη, είχε εστιάσει όλη της την προσοχή στη διαδικασία της ολοκλήρωσης του έργου της. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο στο μυαλό της. «Είναι ωραίο;» τη ρώτησε. «Μμμμ, μόστιμο», της απάντησε με τη μωρουδιακή διάλεκτό της και συνέχισε να δαγκώνει ανέμελη. Παρούσα στη στιγμή

Θυμήθηκε την τελευταία φορά που έφαγε το αγαπημένο της γλυκό. Ήταν όρθια στην κουζίνα, μαγείρευε και ταυτόχρονα μιλούσε στο κινητό. Καταβρόχθιζε στο ενδιάμεσο μεγάλες μπουκιές από τη μηλόπιτα και χωρίς να το καταλάβει, την είχε καταπιεί σε δευτερόλεπτα. Το απόλαυσε; Με ελαφριές τύψεις γιατί κατανάλωσε ζάχαρη, συζητήσεις ψυχοπλακωτικές για την κρίση και γρήγορη κατάποση, όχι, δεν το απόλαυσε. Αναρωτήθηκε πότε ήταν η τελευταία φορά που υπήρξε παρούσα. Να ζει μόνο τη στιγμή, όπως η μικρούλα της.

Δεν ζούμε στο παρόν. Οι άνθρωποι είμαστε τα πιο πλανεμένα όντα στον πλανήτη. Έχουμε ένα νου που έχει εκπαιδευτεί να ζει στο παρελθόν και να ταξιδεύει στο μέλλον. Κινούμαστε, σκεφτόμαστε, αποφασίζουμε βασιζόμενοι στην πρότερη εμπειρία μας. Έχουμε άποψη, κάνουμε προβλέψεις και προσδοκούμε αυτό που θα έρθει, μην μπορώντας να παραμείνουμε σε αυτό που συμβαίνει τώρα. Και χάνουμε την ίδια μας τη ζωή. Γιατί το παρελθόν έχει περάσει και το μέλλον είναι αόριστο.

Είμαστε σε σχέση, αναπολούμε την προηγούμενη ή φανταζόμαστε πώς θα ήταν αν ήμασταν σε άλλη σχέση. Έχουμε προσδοκίες για πρόσωπα και καταστάσεις, αδυνατώντας να δούμε τι είναι αυτό που μας προσφέρουν τώρα. Συναντάμε έναν καινούριο άνθρωπο, δεν δίνουμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε όπως είναι αλλά τον περνάμε από τα παραμορφωτικά φίλτρα της εμπειρίας και του φοράμε τα ήδη οικεία μας κοστούμια. Και η μεγαλύτερη παγίδα, θυσιάζουμε τις πολλές μέρες της καθημερινότητας στο βωμό της αναμονής των λίγων σημαντικών ημερών. Τα σαββατοκύριακα σε βάρος των υπόλοιπων πέντε ημερών της εβδομάδας, τις διακοπές σε βάρος όλου του καλοκαιριού, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα σε βάρος όλης της χρονιάς. Και ο χρόνος κυλάει…

Έφτιαξε ένα τσάι. Βγήκε στο μπαλκόνι και κάθισε αναπαυτικά στην καρέκλα. Κοίταξε μακριά και άφησε τις σκέψεις της να περάσουν. Ήπιε μια γουλιά και ένιωσε το ρόφημα να κυλάει και να ζεσταίνει το στομάχι της. Ανέπνευσε. Ένιωσε το σώμα της να χαλαρώνει. Έμεινε εκεί, χαμογελώντας. Είχε δαμάσει για λίγο το μυαλό. Ένιωσε ικανοποίηση και, χωρίς να ξέρει γιατί, ευγνωμοσύνη. . .  Ήταν εδώ. Και τώρα.


magika

Μαρία Πατσιλίβα
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δείτε εδώ όλα τα άρθρα της…

 



facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s