Κρίση: Το κρυφτούλι της κοινωνίας με το Δημόσιο Τομέα

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

Crisis in Greece

Σήμερα και πάλι θεατής ενός φανταστικού έργου, ξαναζεσταμένου ίσως, μιας θεατρικής παράστασης με σκηνοθεσία άκομψη και σενάριο κακογραμμένο, με τους ίδιους πάντα «υποκριτές». Και κερδίζει ο ίδιος πρωταγωνιστής. Αυτός που τα παίρνει όλα, ο «κακός» της ιστορίας, που φαίνεται να κοροϊδεύει, να κλέβει, να εξαπατά. Και τονίζω το «φαίνεται» γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά. Όμως έτσι μας έμαθε. Να ξεπερνάει κάθε λογικό όριο και να θριαμβεύει, εις βάρος του συνόλου. Δημόσιος τομέας, ιδιωτικός τομέας και πολίτες. Μαντεύετε ποιος είναι ο κερδισμένος και ποιοι οι χαμένοι;

Αφορμή η περίφημη πώληση μεριδίου της ΔΕΗ σε ιδιώτες. Κανένα ουσιαστικό επιχείρημα από τους συνδικαλιστές και τους υψηλόμισθους υπαλλήλους, το μόνο που ακούγεται είναι «θα μείνουμε άνεργοι όπως οι υπόλοιποι Έλληνες». Δεν εξηγείται όμως επαρκώς ή καθόλου γιατί πιστεύεται αυτό. Στο Δημόσιο -με την αμέριστη συμβολή και του φτωχομπινέ λαού- καλοπληρώνονται είτε να δουλεύουν είτε να μας δουλεύουν. Γιατί λοιπόν λέγεται ότι θα περάσουν στην ανεργία, απλώς και μόνο λόγω ενός μεριδίου, γιατί κοροϊδεύονται οι Έλληνες τόσο απροκάλυπτα, γιατί όσοι εργάζονται εκτός δημοσίου είναι ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ που πρέπει να πληρώνουν συνέχεια το μάρμαρο της κρίσης και τους μισθούς όλων εκείνων των καλοβολεμένων που μας οδήγησαν στην κατάντια της πτώχευσης; Από πού προκύπτει η φρασεολογία περί ανεργίας; Μήπως για στάχτη στα μάτια;

ψέμα

Υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα που η Ελλάδα οφείλει να διαφυλάξει τα συμφέροντα του πολίτη στο χώρο της ενέργειας και όχι μόνο. Δεν είναι μόνο το οικονομικό τίμημα της όποιας πώλησης. Είναι η παραχώρηση εθνικών πόρων και ο τρόπος που θα διαχειρίζονται από κάποιον που μόνο στόχο θα έχει το κέρδος, χωρίς να εξετάζεται η σημασία του κοινωνικού αγαθού που πρέπει να έχει πρόσβαση και ο τελευταίος πολίτης της χώρας. Παραδίδονται τα κλειδιά καίριων υποδομών σε ομίλους που δεν γνωρίζει κανείς τι συμφέροντα θα εξυπηρετήσουν αύριο. Αλλά αυτά δεν αναφέρονται, αρκεί να εξασφαλιστεί η θεσούλα, ο μισθός ο παράλογα υψηλός, το εφάπαξ χωρίς λογική και η πλούσια σύνταξη που έρχεται ως συνοδευτικό.

Καρέκλα

Και οι πολίτες τσακώνονται μεταξύ τους, πληρώνοντας το λογαριασμό και την κρίση του Δημοσίου. Και το πάρτι συνεχίζεται. Θέματα λειτουργίας, οργάνωσης, αξιοκρατίας, εκσυγχρονισμού, μείωσης του κόστους παραγωγής, καλύτερες υπηρεσίες για τον πολίτη, καθαρότερες πηγές πρώτων υλών κλπ. πού πάνε; Έγινε καταστρεπτική συνήθεια όμως τόσα χρόνια να στήνονται γλέντια από τους κομματικούς στρατούς (με τις ανυπολόγιστες ευθύνες) που τώρα πεινάνε. Η εικόνα να καταρρέει ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός δεν αρκεί, αυτοί εκεί, μες τις παροχές και τις ανέσεις, δίχως ουσιαστικό ρόλο και έργο, χωρίς υποστήριξη στον πολίτη, πόσες φορές αλήθεια τον έχουν λοιδορήσει αυτόν τον πολίτη;

Μια φορά να κατεβάσουν έναν διακόπτη γιατί έφτασε ο μισθός του ιδιωτικού υπαλλήλου 480 ευρώ ή γιατί η ανεργία πήγε 30% (πάνω από 50% έξω στην αγορά) έτσι για συμπαράσταση, μια ώρα το χρόνο… Μια απεργία ενός λεπτού για τους συμπατριώτες μας που εξαθλιώνονται, ένα λεπτό σιγής, σα φόρο τιμής… Όχι, απόλυτη σιωπή! Μα στο γκισέ κραυγές και φακελάκια! Αλλά ζητείται η στήριξη των πολιτών σε κάθε διεκδίκησή τους!

Συμπαράσταση

Θα μείνουν άνεργοι λοιπόν και κλαίει ο πολίτης που το ακούει, από τα γέλια όμως, από το ψέμα, χωρίς ντροπή, όπως τόσα χρόνια από το φαγοπότι εναντίον του λαού και της τσέπης του. Που απευθύνονται σε άνεργους οικογενειάρχες, σε ταλαιπωρημένους, που κάνουν ουρές στις τράπεζες για 250 ευρώ το μήνα, τετράωρης και ελαστικής απασχόλησης, σε συνταξιούχους που πλήρωναν εισφορές από την τσέπη τους δεκαετίες ολόκληρες…

Φυσικά υπάρχουν και εκείνοι που μοχθούν καθημερινά και προσφέρουν έργο, αυτοί του δημοσίου που δεν ακούγονται αλλά βάζουν πλάτη, που δεν εμφανίζονται στα παράθυρα και που συνήθως δουλεύει ένας για άλλους δύο. Και κάπως έτσι κινείται η δημόσια μηχανή. Όποιος μπει σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία αυτό βλέπει. Κάποιους να κάθονται σχεδόν όλη μέρα και τους λίγους να δουλεύουν.

Ώρα για δουλειά

Τους παρακολουθούν όμως και κάποιοι συνάδελφοί τους γιατροί και νοσοκόμοι που πασχίζουν στα δημόσια νοσοκομεία μες τα αίματα και τα μικρόβια να περισώσουν ό,τι μπορούν από την υπόληψη των Ελλήνων, την υγεία τους, με ελλείψεις σε φάρμακα, υλικά, προσωπικό και δεν προλαβαίνουν ούτε να σκεφτούν την κοροϊδία και τις ανισότητες. Δάσκαλοι που μεταχειρίζονται παιδικές ψυχές μέσα σε κτίρια ακατάλληλα, σε μια παιδεία που οδηγεί στην παπαγαλία και στην αμορφωσιά και ουδείς ενδιαφέρεται. Αστυνομικοί που κινδυνεύουν μαζί με τους πολίτες από την αύξηση της εγκληματικότητας.

Τους ακούνε όμως και τόσοι άλλοι καραβολεμένοι και είναι έτοιμοι να απεργήσουν για αυτούς, «οπλισμένοι» για μεγάλο αγώνα διότι πίσω τους κρύβεται αργοσχολία, καθισιό και παχυλοί μισθοί… Και τον πολίτη να πεινάει, να είναι άνεργος, να μην μπορεί να πληρώσει το ρεύμα, τους φόρους, αλλά και το πιο βασικό, να διαβιώσει, να τραφεί σωστά, να προσφέρει στο παιδί του τα βασικά αγαθά για να έχει προοπτική στη ζωή του, για να έχει μέλλον αυτή η χώρα στην τελική… Γιατί ο πολίτης πρέπει να πληρώνει ένα Δημόσιο που δεν δουλεύει κανονικά; Μόνο αυτό είναι το χρέος του, να θρέφει άτομα που δεν προσφέρουν, γατζωμένα σε καρέκλες;

Αρκάς

Έχω δει βέβαια βολεμένους και αραχτούς και στον ιδιωτικό τομέα, υπαλλήλους και εργοδότες, έχω δει τη ρουφιανιά να επικρατεί και να πέφτει λούφα από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη, υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά: αυτοί βλάπτουν κυρίως τον εαυτό τους και τον μικρόκοσμό τους, αδειάζουν την τσέπη τους, δεν διαλύουν ένα ολόκληρο κράτος! Εκείνοι όμως που πήρανε την απόφαση να βολευτούν στο δημόσιο και τώρα που πτώχευσε ο εργοδότης τους, γιατί θέλουν να συνεχίσω εγώ να πληρώνω την κρίση του; Δεν σεβάστηκαν το χέρι που τους ταΐζει και θέλουν και τις σάρκες μας. Σα να βρίσκονται σε άλλο πλανήτη… Ας αποδείξουν ότι αγαπάνε τη δουλειά τους με την προσφορά τους και φυσικά να ανταμειφθούν για αυτό, δεν γίνεται όλη η κοινωνία να δίνει και αυτοί -αναλογικά πάντα- όχι, ας υπερασπιστούν την εργασία τους με πράξεις και με υποχρεώσεις, όχι μόνο με δικαιώματα και με ντουντούκες!

Και όλη η κοινωνία το ξέρει, όλοι κάνουμε τα στραβά μάτια, αλλά συνεχίζει να συμβαίνει. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ επιτέλους το φαινόμενο ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ, για ψύλλου πήδημα, για σχεδόν κάθε χαρτί και αίτημα, αυτό το άθλιο ξεψείρισμα των πολιτών! Μιλήστε για τη διαφθορά δίπλα σας, αποκαλύψτε τη, σπάστε αυτή την ένοχη σιωπή που υπάρχει σε όλες τις υπηρεσίες του Δημοσίου. Αυτή η μεγάλη πληγή της ελληνικής κοινωνίας, το λάδωμα!

Φακελάκι

Σε επιχειρήσεις κοινωνικών αγαθών -όπως η ΔΕΗ- οφείλουμε να διατηρούμε το δημόσιο χαρακτήρα τους, αλλά χρειάζονται προτάσεις και λύσεις που να ελαφραίνουν το κόστος και το βάρος στην πλάτη του Έλληνα που πεινάει και δεν μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια. Ήρθε η ώρα των αποφάσεων λίγο πριν πέσει η αυλαία, να απολυθούν οι αργόσχολοι του Δημοσίου, να μειωθούν αρκετά οι υψηλοί μισθοί και οι φουσκωμένες συντάξεις, να παρουσιάζονται στη θέση τους όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και να προσφέρουν τις υπηρεσίες για τις οποίες πληρώνονται, να κάνουν απλά τη δουλειά τους! Και επιπλέον να προχωρήσουν τομές για την αξιολόγηση και τη σωστή κατανομή του προσωπικού παράλληλα με τη μείωση της γραφειοκρατίας.

Έχει συνειδητοποιήσει ο Έλληνας ότι όλα αυτά στοιχίζουν ένα μνημόνιο κάθε χρόνο; ΕΝΦΙΑ, περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αύξηση φόρων σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, ΦΠΑ και άλλα πολλά; Δεν θα τόλμαγε κανείς να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία, ούτε τον ΟΤΕ ούτε την Ολυμπιακή ούτε τη ΔΕΗ. Θα άφηναν και χρήματα στο ταμείο και θα πλήρωνε και λιγότερα ο πολίτης. Δεν θα ζούσαμε σήμερα το όνειρο μιας γενιάς να μπει στο Δημόσιο και να αράξει ούτε και απλώς να γεράσουμε και να γίνουμε συνταξιούχοι… Μάλλον δεν θα υπήρχε ούτε καν κρίση!

I have seen enough

Ο Δημόσιος Τομέας είναι απολύτως αναγκαίο να συμμαζευτεί και να εξορθολογιστεί. Πάντα με γνώμονα το συμφέρον του πολίτη και τη μικρότερη δυνατή επιβάρυνσή του. Απαραίτητο όμως, ειδικά στη σημερινή εποχή με τις υπάρχουσες συνθήκες να ενισχυθεί με προσωπικό η Υγεία και η Παιδεία διότι αποτελούν τους βασικούς πυλώνες ενός σύγχρονου και δυνατού κράτους. Και αυτοί που εκπροσωπούν το Δημόσιο -σε κάθε υπηρεσία και από οποιαδήποτε θέση- υποχρεούνται να συνεισφέρουν με σεβασμό στο πρόσωπο του πολίτη. Επιβάλλεται να χτυπηθεί η κρίση στη ρίζα της! Να τελειώνουμε με τα μνημόνια, τις άσκοπες συζητήσεις και την αφαίμαξη της κοινωνίας. Να δημιουργήσουμε μια ζωή καλύτερη και πιο αρμονική για τους πολλούς. Ή μήπως όχι;

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…

Lifonomy Logo (website)facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s