Ο άνθρωπος του Μετρό

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

metrotime

Τόσος κόσμος, τόσες ψυχές, κλειστές, κατεβασμένες στα σκοτάδια, σε μπουντρούμια, σε αβύσσους σιωπής. Τόσος κόσμος, καμία φωνή, χωρίς αντίδραση, πλήρης υποταγή, το μέσο να υπάρχει και ας είναι ίδια η διαδρομή. Άνθρωποι γυρνάνε, προχωράνε, μπρος πίσω σα να τους έχουν δώσει διαταγή.

Τόσος κόσμος, ησυχία πολλή… «Δώσε κάτι και εσύ…!!!» σπάει για λίγο η σιγή, μα το κεφάλι γυρίζει ατάραχο πιο κει…

Πρόσωπα αγέλαστα, σκυφτά και παραπονεμένα, ο πόνος, το μίσος και η διχόνοια αληθινά φαντάσματα, πρέπει να υπάρχει και λίγη αγάπη στα χαλάσματα… Μια στεναχώρια, μια κατήφεια, μια θλίψη βουβή, το φως της ζωής ψάχνουν όλοι αλλά παντού ντροπή! Ψυχρά τα βλέμματα, χαμόγελα αμυδρά, τσάντες σφιχτά δεμένες, σαν τις καρδιές, που ο φόβος τις κρατάει κλειστές.

metro

Μες του μετρό το μεταλλικό βαγόνι, στριμωγμένοι σε ένα κλουβί, άδειο ή γεμάτο παραμένει πάντοτε κλουβί, βιάζονται να μπούνε μέσα παρά να εξέλθουνε από εκεί, μια αναμονή, μια στάση, ένας δρόμος είναι εξάλλου η ζωή, αφού έτσι τους έμαθαν εκείνοι, έτσι ακολουθούν και αυτοί…

Λίγες ελπίδες, σκόρπιες, κάλπικες και μια παρηγοριά, κυκλοφορούν ψάχνοντας ένα θαύμα στις ράγες μιας κρύας μηχανής, όμως όσο και αν τρέχουν δεν μπορούν να ξεφύγουν από την σκιά… τα μάτια της ψυχής δεν είναι ανοιχτά!

hope metro

Μες το μετρό ένας νέος με χαλκά χαμογελά και χαίρεται γιατί έχει ακουστικά στα αυτιά. Δεν ξέρει ότι ο χαλκάς της μύτης είναι περασμένος και στην κορμοστασιά. Ξεχνά το γέρο που κρατιέται με πάθος από τη μιζέρια του και την κακή του τύχη που τον έχωσε βαθιά. Που εμπιστεύθηκε ανθρώπους που του έταζαν λαγούς με πετραχήλια και χρήματα πολλά. Να τον ακούει άραγε που μέσα του αναθεματίζει, τι δουλειά έχει στα γεράματα να τα περνάει όλα αυτά, που έμεινε δίχως δόντια, άνεργος και μες την τρύπα να γυρνάει ξανά;

Στο λαγούμι του μετρό, μέτρο δεν υπάρχει, μόνο ένας φαύλος κύκλος δίχως τελειωμό. Ο ήχος σκίζει τον αέρα, διαπερνά το μυαλό, ένας κουφός τον άκουσε και δάκρυσε όμως δεν έβγαλε μιλιά… Ξέρει πως ο πολύς ο κόσμος δεν θέλει ούτε να ακούσει ούτε να δει ούτε και να μιλήσει. Για αυτό και ο πληθυσμός αυτός καταφέρε να διώξει τους αρουραίους και τους τυφλοπόντικες από τα υπόγεια της γης και εκείνοι για ευχαριστώ του έφτιαξαν μετρό για να τον διοικούν επί της γης…

εγκλωβισμένος

Σκοτάδι πυκνό και άπλετο, καμία προοπτική, ένας φτωχός είναι πλέον τώρα, φτωχός ήταν και πριν… Κάτι σκαλίζει μέσα του, αργά, ψιθυριστά. «Μη σταματάς, αγάπησε, δημιούργησε, προχώρα και η φωτιά θα ανθίσει, θα φουντώσει, την αποξένωση του πνεύματος θα διώξει». Το σύμπαν της συνειδητοποίησης ξετυλίγεται, διαλέγει το ταξίδι το μακρύ, εκεί που το μετρό φεύγει από τις ράγες της ψευτιάς. Ίσως τώρα ο συρμός τον οδηγήσει στην έξοδο του λαβύρινθου, με προορισμό μια πηγή λαχταριστή, εκεί που άρχισε η ζωή… Μπορεί τελικά να τα καταφέρει;

Γιώργος ΠατσιλίβαςΔείτε εδώ όλα τα άρθρα του…

Lifonomy Logo (website)facebook

Advertisements

2 thoughts on “Ο άνθρωπος του Μετρό”

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s