Ο μπαρμπα-Θωμάς

Γράφει ο μονομίαφορα

monomiafora

Τριγυρνούσε κάτω από την Aκρόπολη,
στα μυστηριώδη σοκάκια της παλιάς Αθήνας.
Πάντα εκεί θα τον έβρισκες, παρέα με τα όνειρά του.
Δεν το έβαζε ποτέ κάτω.
Ακόμα και όταν το παράπονο πλημμύριζε τα καταπράσινα μάτια του
και μπορούσες να δεις ολοκάθαρα τη ραγισμένη καρδιά του,
είχε το θάρρος  να χαμογελάει.
Έσβηνε το τσιγάρο του,
έβγαζε την παλιά κλασική κιθάρα
που κρατούσε πάντα στην πλάτη του,
έπαιζε μια βαριά μινόρε μελωδία και τραγουδούσε.
Σε μαγνήτιζε η φωνή του.
Σε οδηγούσε ως βαθιά μέσα του,
εκεί όπου μπορούσες να ακούσεις την ψυχή του.
Ακόμα και όταν δεν μπορούσες να καταλάβεις
τα μεθυσμένα λόγια του,
μπορούσες  να τον νιώσεις.
Ήταν ένας όμορφος άνθρωπος, εκφραστικός.
Δεν ένιωσα ποτέ μόνος μαζί του.
Όταν δεν υπήρχανε λέξεις να πούμε,
τα λέγαμε με τα μάτια.
Μου έδινε μεγάλο κουράγιο,
γιατί είναι πολύ σημαντικό για μένα να ξέρω,
πως υπάρχουν ακόμα αληθινοί άνθρωποι εκεί έξω…
σαν τον μπάρμπα Θωμά, ήταν πάντα εκεί, για όλους.
Εκεί στα μαρμαρένια αλώνια του κέντρου,
να μάχεται για μια αγάπη που όμοια της δεν υπήρξε ποτέ…
Ένας πραγματικός επαναστάτης,
με ένα ανεξίτηλο όνειρο,
στο όνομα κάποιας κοντούλας λεμονιάς,
που δεν θα σβήσει ποτέ…


Επιμέλεια: Γιώργος Πατσιλίβας

Lifonomy Logo (website)facebook

Advertisements

Πείτε τη γνώμη σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s