Επιδημία αυταρέσκειας made in facebook

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

eparsi

Πού είσαι ρε φίλε, μου έλειψες, πάνε δώδεκα μήνες που με διέγραψες επειδή δεν είχα κάνει like στην ανάρτησή σου, τότε που ήσουν αγκαλιά με το σκύλο σου στο κρεβάτι σου! Με διέγραψες έτσι ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, «εγκεφαλικό» έπαθα. Σταμάτησα να βλέπω τις σέλφι σου, τις ίδιες καθημερινές καλημεροκαλησπέρες σου και φυσικά τη δημόσια γκρίνια σου επειδή δεν σου απαντούσαν όλοι, ήθελες να είσαι πάντα στο επίκεντρο! Συνεχίστε την ανάγνωση Επιδημία αυταρέσκειας made in facebook

Ρωγμή στο χρόνο

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

crack_of_timeΜπήκε βιαστικά στο σπίτι. Πέταξε το χαρτοφύλακα στο πάτωμα. Έβγαλε τη γραβάτα του με μανία σαν να έβγαζε τη θηλιά που τον έπνιγε. Έτρεξε στο μπάνιο και στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Κοιτάχτηκε σταθερά μέσα στα μάτια. Σχεδόν τρύπησε με το βλέμμα του το τζάμι. Έπιασε το κινητό του και έβαλε μουσική. «And I’ve been putting out fire with gasoline…» τραγούδησε δυνατά με τον Bowie. Ένιωθε περίεργα τις τελευταίες μέρες. Εξέγερση μύριζε, μπαρούτι από τα βάθη του μυαλού του…  Συνεχίστε την ανάγνωση Ρωγμή στο χρόνο

Δικός σου

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

dikos_souΤο διάβασε ξανά και ξανά. «Δικός σου» της έγραψε και από εκείνη τη στιγμή έκανε τη σκέψη της δική του. Την αιχμαλώτισε. Ένα τόσο δα μηνυματάκι ανάμεσα στα τόσα άλλα που της είχε στείλει. Τι εγκώμια της είχε πλέξει για την ομορφιά της, τι έξυπνες ατάκες είχε επινοήσει για να την εντυπωσιάσει, τι τραγούδια της είχε αφιερώσει, τίποτα δεν στάθηκε τόσο δυνατό να τη συγκινήσει όσο αυτές οι δυο λεξούλες. «Δικός σου», ψιθύρισε και κάθε γράμμα ταξίδεψε στο κορμί της, διαπερνώντας τα κύτταρά της. Συνεχίστε την ανάγνωση Δικός σου

Η αξία να ζεις στο παρόν

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

Την παρατήρησε πώς έτρωγε το κρουασάν της. Απολάμβανε την κάθε μπουκιά. Τα χείλη και τα δάχτυλά της έσταζαν σοκολάτα κι αυτή, ανενόχλητη, είχε εστιάσει όλη της την προσοχή στη διαδικασία της ολοκλήρωσης του έργου της. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο στο μυαλό της. «Είναι ωραίο;» τη ρώτησε. «Μμμμ, μόστιμο», της απάντησε με τη μωρουδιακή διάλεκτό της και συνέχισε να δαγκώνει ανέμελη. Παρούσα στη στιγμήΣυνεχίστε την ανάγνωση Η αξία να ζεις στο παρόν

Τα τείχη και οι τοίχοι

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

Έπρεπε να το είχε καταλάβει. Είχε πολλούς οιωνούς από το πρωί. Καταρχήν ξύπνησε με μια περίεργα καλή διάθεση. Δεν τον πονούσε  η μέση του, μετά από πολύ καιρό. Βγαίνοντας έξω από το σπίτι, συνάντησε μια γειτόνισσα που τον κέρασε φρέσκα σύκα. Ο ουρανός είχε πάρει ένα πορτοκαλοκόκκινο χρώμα, σαν να είχε βάλει τα γιορτινά του. Στο δρόμο δεν υπήρχε καθόλου κίνηση και όλοι στο γραφείο είχαν μια πρωτόγνωρη ευδιαθεσία. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα τείχη και οι τοίχοι

Οι δαίμονες της ευτυχίας

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

Βγήκε να περπατήσει μόνη. Ο καιρός είχε αλλάξει απότομα, θα τον έλεγες πρώιμα χειμωνιάτικο. Σκυφτή, με τα χέρια καλά χωμένα στις τσέπες, άφησε το καθαρό, κρύο χέρι του αέρα να της χαϊδέψει τα μάγουλα. Κάτι της έφταιγε. Αλλά δεν ήξερε τι. Μια μελαγχολία καραδοκούσε να ξεπηδήσει από το στόμα της με τη μορφή αναστεναγμού, αλλά τον συγκράτησε. «Η κατάθλιψη είναι πολυτέλεια», θυμήθηκε τα λόγια της φίλης της. Βρε μήπως μου αρέσει να μην είμαι στα καλά μου; μονολόγησε. Συνεχίστε την ανάγνωση Οι δαίμονες της ευτυχίας

Τέσσερα λεπτά μόνος και μια στιγμή

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

goodbye

Απομακρύνθηκε χωρίς να κοιτάξει πίσω. Προχώρησε αρκετά, κοντοστάθηκε για μια στιγμή μέχρι που ο χρόνος πίεζε. Έπρεπε να μπει μέσα στο κτίριο. Φοβισμένος και απογοητευμένος δεν ήθελε να σκεφτεί τι θα συνέβαινε αν γύριζε το κεφάλι του πίσω. Δεν ήθελε να αντικρίσει την απουσία, ήταν βέβαιος για αυτή. Φυσικά κράταγε και τα τελευταία λόγια που στριφογύριζαν στο μυαλό του και όφειλε να τα ακολουθήσει πιστά. «Πήγαινε μέσα γρήγορα γιατί πρέπει να φύγω για δουλειά, άργησα». Συνεχίστε την ανάγνωση Τέσσερα λεπτά μόνος και μια στιγμή