Είσαι αυθεντικός ή μήπως έτσι θέλεις να νομίζεις;

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

Ελεύθερος

Αγαπώ καθετί αυθεντικό.

Τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μου και δεν περιμένουν τίποτα άλλο εκτός από εμένα. Που θέλουν μόνο την ευτυχία μου με τον τρόπο που εγώ επιλέγω. Που είμαι κοντά τους και δεν τους ζητώ να μου δώσουν, μόνο να προσέχουν τον εαυτό τους, να τον αγαπούν, να τον φροντίζουν. Που δεν κρίνουν με βάση το χρήμα ούτε με την περιοχή κατοικίας, που δεν πάνε με τον όχλο και τη μάζα, στοιχεία της κοινωνικής διεφθαρμένης αντίληψης! Που σέβονται κάθε μορφή ύπαρξης! Που εντυπωσιάζονται από τα μαγικά φίλτρα της ζωής! Και φυσικά ακούνε πολλή μουσική, παντού, στο σπίτι, στο δρόμο, ερμηνεύοντας ακόμα και τους ήχους της φύσης!

Συνεχίστε την ανάγνωση Είσαι αυθεντικός ή μήπως έτσι θέλεις να νομίζεις;

Advertisements

AΦΑΝΕΙΣ ΜΑΧΗΤΕΣ

Γράφει η Μαντλίν

Mandeleine

Η Ανθρωπιά δεν έχει ανάγκη τα φώτα της δημοσιότητας και της επισημότητας. Είναι απλή στη φύση της. Σέβεται τον εαυτό της και το συνάνθρωπο. Εργάζεται σκληρά και δουλεύει στα κρυφά, με σεμνότητα και μετριοφροσύνη. Συνεχίστε την ανάγνωση AΦΑΝΕΙΣ ΜΑΧΗΤΕΣ

Ο μπαρμπα-Θωμάς

Γράφει ο μονομίαφορα

monomiafora

Τριγυρνούσε κάτω από την Aκρόπολη,
στα μυστηριώδη σοκάκια της παλιάς Αθήνας.
Πάντα εκεί θα τον έβρισκες, παρέα με τα όνειρά του.
Δεν το έβαζε ποτέ κάτω.
Ακόμα και όταν το παράπονο πλημμύριζε τα καταπράσινα μάτια του Συνεχίστε την ανάγνωση Ο μπαρμπα-Θωμάς

Ο άνθρωπος του Μετρό

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

metrotime

Τόσος κόσμος, τόσες ψυχές, κλειστές, κατεβασμένες στα σκοτάδια, σε μπουντρούμια, σε αβύσσους σιωπής. Τόσος κόσμος, καμία φωνή, χωρίς αντίδραση, πλήρης υποταγή, το μέσο να υπάρχει και ας είναι ίδια η διαδρομή. Άνθρωποι γυρνάνε, προχωράνε, μπρος πίσω σα να τους έχουν δώσει διαταγή.

Συνεχίστε την ανάγνωση Ο άνθρωπος του Μετρό

Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι

Της Δέσποινας Αυγουστινάκη

Αθόρυβος

Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι

που θέλουν να περπατούν

στις μύτες των ποδιών

Αυτοί που ζουν αθόρυβα

εκεί γύρω σου Συνεχίστε την ανάγνωση Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι

Μια ανεξίτηλη αγάπη, η αδερφική!

Γράφει ο Γιώργος Πατσιλίβας

ΑδέρφιαΑυτονόητη συνύπαρξη, κανείς δεν μας ρώτησε, δεν σε διάλεξα, δεν με διάλεξες, μετράγαμε από μωρά ο ένας τον άλλον, άλλοτε με γέλια αληθινά και άλλοτε με ψεύτικα κλάματα, που χάραξαν την πλάκα της ζωής και κάθε μας στιγμή μαζί με έντονα και αληθινά συναισθήματα! Συνεχίστε την ανάγνωση Μια ανεξίτηλη αγάπη, η αδερφική!

Η έλξη της μελαγχολίας

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

attraction_of_melancholyΉρθε τελευταία στην παρέα. Δεν την είχε ξαναδεί.

«Είμαι η Άννα», του είπε και χαμογέλασε προσποιητά, τάχα ότι χάρηκε .

Δεν θα την έλεγες όμορφη. Μακριά καστανά μαλλιά απεριποίητα, άχρωμα χείλη, χλωμό δέρμα. Αδύνατη, στενό τζην και μακό φθαρμένο μπλουζάκι, σίγουρα είχε ξεμείνει από την εφηβεία της. Και τεράστια γυαλιά ηλίου, που δεν έβγαλε. Πάντα τον ενοχλούσαν οι άνθρωποι που όταν σου μιλούν συνεχίζουν να φορούν γυαλιά ηλίου. Δεν μπορείς να τους ερμηνεύσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση Η έλξη της μελαγχολίας